رسانه و هنر اسلامی صفحه 22

سمبول های بودایی، فهمی را که یک بودایی از سنت تاریخی خود دارد، هنگام دیدار از معابد بودایی به دست نمی آورد و لذت و بهجت حاصل از فهم و شناخت آن عناصر در او به وجود نخواهد آمد، همان طور که یک بودایی نیز در مواجهه با نقش جهان یا مسجد جامع اصفهان به دلیل ناآشنایی با سنت اسلامی چنین وضعی خواهد داشت.

امروزه رسانه ها، وسیله ای هستند که به وسیله آنها نظام نشانه ها (پیکتوگراف ها، حروف الفبا و غیره) برای ثبت ایده ها عملی می شود.(1) همچنین فرآیند ثبت ایده ها، دانش یا پیام ها به شکل فیزیکی را در مبحث نشان شناسی، بازنمایی گویند و در تعریفی دقیق تر، منظور از بازنمایی، استفاده از نشانه ها (تصاویر، صداها و غیره) برای القای کلام، تصویر، ترسیم یا بازتولید چیزی است که به شکل فیزیکی، درک، احساس، تصور یا لمس می شود.(2) امروزه هر تصویر پرده سینما نیز می تواند یک نشانه تلقی گردد که به گونه ای عالم واقعیت را بازنمایی می کند و گاه فراتر از عالم واقعیت، وقتی با عناصر سینمایی همچون نورپردازی، مونتاژ، پی درپی شدن صحنه ها و دیگر عناصر سینمایی همراه می گردد، می تواند معانی بیشتری را به مخاطب منتقل سازد.(3)

واکنش فطری در برابر عناصر هنری

واکنش فطری در برابر عناصر هنری

بسیاری از هنر شناسان بر این باورند که انسان نسبت به عناصر طبیعی همچون رنگ، فضا، خطوط، نقوش، رنگ ها و امثال آنها واکنش فطری و طبیعی دارد و

1- مارسل دانسی، نشانه شناسی رسانه ها، ترجمه: گودرز میرانی و بهزاد دوران، ص 19.
2- مارسل دانسی، نشانه شناسی رسانه ها، ترجمه: گودرز میرانی و بهزاد دوران، ص 20.
3- نک: یوری لوتمن، نشانه شناسی و زیبا شناسی سینما، ترجمه: مسعود اوحدی، انتشارات صدا و سیما، تهران، 1375، ص 58.