- دیباچه 1
- پیش گفتار 3
- اشاره 6
- مقدمه 6
- طرح مسئله 9
- ادبیات تحقیق 10
- فصل اول: نقش مایه ها و نمادها 13
- اشاره 13
- نقش مایه 14
- تعریف مفاهیم 14
- اشاره 14
- نماد 16
- نشانه 20
- واکنش فطری در برابر عناصر هنری 22
- خطوط و نقوش 24
- نقاشی، حجم و صدا 28
- رنگ ها 33
- سازه های معماری 35
- هنرهای تزیینی 47
- اشاره 57
- فصل دوم:جایگاه نقش مایه ها و نمادها در فرهنگ اسلامی 57
- جایگاه نماد در هنر اسلامی 58
- جایگاه نماد در متون عرفانی 68
- معنای نمادین رنگ ها در متون عرفانی 71
- نماد و سمبول در فتوت نامه ها 78
- اشاره 84
- کاربرد نقش مایه ها و نمادها در هنرهای اسلامی ایرانی 84
- کاربرد نمادها و نقش مایه های قرآنی در معماری اسلامی 100
- فصل سوم: کارکرد نقش مایه ها و نمادها در رسانه و هنر 112
- اشاره 112
- جایگاه رسانه ها در انتقال مفاهیم 113
- فلسفه و زیبایی شناسی تلویزیون و رسانه 120
- نسبت میان دین و رسانه 131
- رسانه ها و ضمیر ناخودآگاه 140
- اشاره 149
- فصل چهارم:کاربرد نقش مایه ها و نمادها در تعامل رسانه با هنر اسلامی 149
- کارکرد نمادها و نقش مایه ها در پس زمینه آثار هنری 150
- الگوهای هنر اسلامی و تعلیم رسانه ای 155
- تعادل و تناسب میان نمادها و نقش مایه ها با پیام و محتوای دینی 160
- اقناع مخاطب در بکارگیری نمادها و نقش مایه های اسلامی در رسانه ها 163
- نوآوری و تازگی در کاربرد نمادهای اسلامی در رسانه 166
- مخاطب شناسی در رسانه برای استفاده از سوژه ها و نمادهای اسلامی 167
- رابطه نمادهای اسلامی با رسانه و هنر 171
- نتیجه گیری 175
- کتاب نامه 182
- اشاره 182
- الف) کتاب 182
- ب) مقاله 188
- ج) لاتین 188
تمدن خاصی اشراف داشت و آثار هنری با کمک گرفتن از این رنگ ها می تواند مفاهیم خاصی را به مخاطبان منتقل سازد و خود رنگ نوعی نماد دینی تلقی می شود که از آن در دلالت شناسی به ویژه در هنرهای نمایشی و رسانه ها برای انتقال معنا می توان استفاده کرد.
نماد و سمبول در فتوت نامه ها
نماد و سمبول در فتوت نامه ها
فتوت نامه ها، گونه هایی از آیین ها، مرام نامه ها و اصول مدوّن را در حکمت عملی پدید آورده است که در هنرهایی که مشروعیت دینی دارند، وارد شده است و تلفیق میان هنر و دیانت در آنها دیده می شود. وجود برخی آیات قرآن که در آنها افرادی همچون اصحاب کهف، حضرت ابراهیم علیه السلام ، یوشع بن نون و یوسف پیامبر علیه السلام با کلمه «فتی» یا «جوان مرد» خطاب شده اند، در کاربرد این واژه در سنت عرفانی و تلقی مثبت نسبت به آن مؤثر بوده است. آیاتی که در آن به مفهوم فتوت، فتی یا جوان مرد اشاره شده است، عبارتند از: «نَحْنُ نَقُصُّ عَلَیْکَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْیَهٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ»؛(1) «إِنَّهم فتیهٌ حَکَمَ اللهُ لهم بالفتوَّه حین امنوا بلاواسطه کذلک قال بعضُهم رأسُ الفتوهِ الایمان» که منظور از فتی در این آیات، اصحاب کهف است. در آیه: «قَالُوا سَمِعْنَا فَتًی یَذْکُرُهُمْ یُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِیمُ»،(2) به حضرت ابراهیم علیه السلام ، در آیه: «وَإِذْ قَالَ مُوسَی لِفَتَاهُ»،(3) به یوشع بن نون و در آیه: «تُرَاوِدُ فَتَاهَا»(4) به حضرت یوسف علیه السلام به عنوان فتی اشاره شده است.(5)
1- کهف: 13.
2- انبیاء: 60.
3- کهف: 60.
4- یوسف: 30.
5- برای تفسیر آیات نک: ابوالفضل رشیدالدین میبدی، کشف الاسرار و عده الابرار، تصحیح: علی اصغر حکمت، چاپ سوم، امیرکبیر، تهران، ج 5، ص 657.