رسانه و هنر اسلامی صفحه 9

(قرآن و سنت) و در سنت عرفانی و فلسفی می توان این نمادها و نشانه ها را استخراج کرد. بی تردید، تحقق این امر در مسیر شکل دهی و طراحی الگویی جدید و نو از هنر اسلامی مؤثر خواهد بود؛ طرحی که از طرفی مبتنی بر تعالیم اسلامی و سنت پیشین و دیرینه هنر اسلامی است و از طرف دیگر، با نوآوری و تازگی سازگار است. در این کوشش، شناخت و کشف پدیدارشناسانه نقش مایه های اسلامی و انطباق آن با فضای هنر و ذایقه جوان مسلمان اهمیت دارد.

طرح مسئله

طرح مسئله

هنر هر فرد و هر سرزمینی، تجلی فرهنگ، تمدن و عناصر انسانی و اجتماعی آن سرزمین است و چه بسا با تحلیل و ارزیابی هنر و آثار خلق شده یک فرهنگ می توان آن تمدن را شناخت. به همین جهت برخی از اندیشمندان بر این باورند که در سرزمین های اسلامی، هنرمند مسلمان با خلق اثر، عالَم و جهانی را که او را احاطه کرده است و مخصوص به خود اوست، آشکار می سازد؛ عالَمی که درک و فهم او از پدیده ها را سامان می دهد و میان نگرش او با دیگران، تمایز ایجاد می کند. در نتیجه، وقتی آثار هنرمند مسلمان را بررسی می کنیم، اگر هر چه بیشتر به جهان درونی او نزدیک گردیم و بر اساس جهان درون و نگاهش به پدیده بنگریم، درکی واقعی تر از آن آثار خواهیم داشت. درکی که با درک آن هنرمند، هم افق تر و هم دلانه تر است. در واقع، آنچه برای پدیدار شناسی هنر اسلامی اهمیت دارد، نگرش و درک هنرمند خالق اثر است و باید بتوان به افق هنرمند و خالق اثر و هم دلی با او دست یافت.

همواره در طول تاریخ تمدن اسلامی، هنرمندان مسلمان تحت تأثیر مبانی معرفت شناسی، هستی شناسی و انسان شناسی اسلامی که برگرفته از آموزه های