تولید ملی، کار و سرمایه از منظر آموزه های دینی صفحه 115

حضرت علی(ع) در نامه خود به مالک اشتر، بازرگانان و صنعتگران را در کنار یکدیگر نام می برد و ضمن بر شمردن اهداف مشترک دو گروه به حاکم اسلامی، در رسیدگی به امور آنان سفارش می کند و می فرماید:

سفارش مرا به بازرگانان و صاحبان صنایع بپذیر و آنها را به نیکوکاری سفارش کن. چه بازرگانانی که در شهر ساکنند و چه آنان که همواره در حال سیر و کوچ کردن می باشند. بازرگانانی که با نیروی جسمانی کار می کنند. آنان منابع اصلی منفعت و وسایل زندگی و آسایش را از جاهای دور دست و دشوار، مانند بیابان و دریا و دشت و کوهسار و دیگر مکان هایی که مردم از رفتن به آنجا خودداری می کنند یا جرئت رفتن به آن مناطق را ندارند، تهیه می کنند و به شهرها و آبادی ها می آورند.(1)

جایگاه تجارت در اسلام

اشاره

جایگاه تجارت در اسلام

تجارت از جمله مشاغلی بوده است که اعراب پیش از اسلام به آن مشغول بودند. خداوند در قرآن به این نکته اشاره می کند و می فرماید: «لِإِیلَافِ قُرَیْشٍ إِیلَافِهِمْ رِحْلَهَ الشِّتَاء وَالصَّیْفِ؛ برای الفت دادن قریش، الفتشان به هنگام کوچ زمستان و تابستان». (قریش: 1 و 2)

وقتی رسول خدا صلی الله علیه و آله به مدینه منوره هجرت کرد، یهودیان در عرصه تجارت فعال بودند و بیشتر اهالی یثرب، به کشاورزی می پرداختند. در کنار رسول خدا صلی الله علیه و آله نیز شماری از مهاجران هم در زمینه تجارت، کارآزموده بودند. وقتی پیامبر میان مهاجران و انصار، پیمان برادری برقرار کرد، مسلمانان بر امور اقتصادی مدینه چیره شدند. انصار به کشاورزی و مهاجران به تجارت