تولید ملی، کار و سرمایه از منظر آموزه های دینی صفحه 233

به ناحق، از بزرگ ترین خطاها (گناهان) به شمار می آید.»(1) ثانیاً سوگند یاد می کند، اگر به مالی که به ناحق گرفته شده است، برخورد کند، بی درنگ آن را به صاحبش بر می گرداند: «واللهُ لَوْوجدتُهُ... لَرَدْدُتُه».(2)

نقل می کنند وقتی آن حضرت خبردار شد یکی از کارگزارانش تصرفات ناشایستی در دارایی ها انجام داده است، به ایشان نامه ای نوشت و در آن خطاب به وی فرمود:

از تو به من گزارشی دادند که اگر چنان باشد، خدای خود را به خشم آورده و امام خویش را نافرمانی کرده ای. خبر رسیده است که تو غنیمت مسلمانان را به خویشاوندانت می بخشی و... حق پروردگارت را سبک مشمار و دنیای خود را با نابودی آخرتت، آباد مکن... .(3)

آن گاه از وی می خواهد هر چه اموال نزد اوست، بازگرداند. همچنین در این باره به زیاد بن ابیه می نویسد:

به خدا سوگند... اگر به من خبر رسد که در اموال مسلمانان اندک یا بسیار خیانت روا داشته ای، چنان بر تو سخت می گیرم که کم مایه گردی تا جایی که نتوانی هزینه عیال و زندگی ات را تأمین کنی و حقیر و بی مقدار گردی.(4)

بدون برقراری امنیت به ویژه امنیت اقتصادی، امکان رونق و پیشرفت در عرصه های اقتصادی نیست، ازاین رو، حکومت اسلامی مسئولیت دارد با راهکارهای مناسب، نظم و امنیت اقتصادی را برای جامعه فراهم سازد تا عوامل اقتصادی، اعم از کارگر و صاحب سرمایه و تولیدکننده با اشتیاق فراوان وارد میدان شوند.

1- بحارالانوار، ج78، ص55.
2- نهج البلاغه، خطبه51.
3- نهج البلاغه، نامه 43.
4- نهج البلاغه، نامه 30، به نقل از: اندیشه های اقتصادی در نهج البلاغه، ص209.