تولید ملی، کار و سرمایه از منظر آموزه های دینی صفحه 82

ب) همگانی بودن: باید عموم مسلمانان و افرادی که در کشور اسلامی زندگی می کنند، از رفاه برخوردار شوند. حتی در نظام اسلامی به حقوق اقلیت ها نیز توجه شده است. حضرت علی(ع) از بی توجهی به مرد بی کار و فرتوت مسیحی، ناراحت شد و فرمان داد نیازهای وی را از بیت المال برآورده سازند».(1)

ج) رعایت حدود الهی: رفاه در توسعه اسلامی به عدم اسراف و تبذیر محدود است. آنچه امروزه در بسیاری از کشورها رفاه خوانده می شود، از نظر مورد مصرفی و مقدار آن، نوعی اسراف است. ترویج فرهنگ مصرف کالاهای لوکس، برای افزایش تقاضا برای فرآورده های کارخانه ها، به معنای از بین بردن منابع اولیه متعلق به نسل های آینده و آلوده ساختن محیط زیست است که همه از مصادیق بارز اسراف به شمار می آیند.

د) پرهیز از غفلت و دنیازدگی: تأمین وسایل آسایش انسان در این دنیا، در راستای تحقق هدف والای وی، یعنی نزدیکی به خداست. بنابراین، استفاده از این نعمت ها باید به فزونی شکر انسان و تربیت و تهذیب وی بینجامد، نه غفلت و سرکشی. به عبارت دیگر، در توسعه اسلامی، رفاه مطلوب است، نه اسراف. از آنجا که به طور معمول ثروت زیاد به غفلت از یاد خدا می انجامد و آثاری چون طغیان و گناه را در پی می آورد، رهبران الهی پیروان خود را به داشتن حد کفاف از نعمت ها و خواستن آن از خداوند سفارش کرده اند.

8. حفظ حاکمیت سیاسی اسلام

8. حفظ حاکمیت سیاسی اسلام

حفظ حاکمیت سیاسی اسلام در قبال کشورها و حاکمیت های غیر اسلامی، اصل مهمی در آموزه های اسلامی است. از آنجا که کشورها، به هم پیوسته اند و نیازهای خود را از طریق روابط با یکدیگر تأمین می کنند، نمی توان انتظار