دروس اعتقادی صفحه 102

مستقیم هدایت کنیم.

و در إرتباط با حضرت ابراهیم علیه السلام نسبت شرک داده شده است:

«فَلَمَّا رَآی الْقَمَرَ بازِغَاً قالَ هذا رَبّی فَلَمَّا اَفَلَ قالَ لَئِنْ لَمْ یَهْدِنِی رَبّی لاَءَکُوْنَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضّالّینَ* فَلَمَّا رَآی الشَّمْسَ بازِغَهً قالَ هذا رَبّی هذا اَکْبَرُ فَلَمَّا اَفَلَتْ قالَ یا قَوْمِ اِنّی بَرِیءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ» (1)

پس چون ماه تابان را دید (باز برای هدایت قوم) گفت: این خدای من است. وقتی که آن هم ناپدید شد ماه پرستان را متذکّر ساخت که آن نیز خدا نباشد و گفت اگر خدای من مرا هدایت نکند همانا که من از گروه گمراهان خواهم بود، پس چون خورشید درخشان را دید گفت: این است خدای من، این از آن ستاره و ماه بزرگتر و روشن تر است، چون خورشید نیز ناپدید گردید گفت: ای گروه مشرکان، من از آنچه شما شریک خدا قرار می دهید بیزارم.

پاسخ: برای روشن شدن جواب سؤال فوق توجّه به چند مطلب لازم است:

1 دلیل های عقلی و نقلی، عصمت أنبیاء را به صراحت و در کمال وضوح إثبات می کند و هیچ گونه موردی برای تردید و إبهام نمی گذارد، بنابراین آنچه در مقابل این قاطعیّت و صراحت قرار گیرد اگر به پایه