دروس اعتقادی صفحه 105

و آمد پروردگار تو.

«وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی .» (1)

و در آن (آدم) از روح خویش دمیدم.

«یَدُ اللَّهِ فَوقَ أَیْدیهِمْ.» (2)

دست خدا بالای تمام دستهاست.

«قُلْ اَتُنَبِّؤُنَ اللَّهَ بِمَا لا یَعْلَمُ فِی السَّمواتِ وَلَا فِی الْأَرْضِ.» (3)

بگو شما می خواهید خدا را یادآور سازید به چیزی که خدا در همه آسمانها و زمین علم به آن ندارد.

«وَ أَرْسَلْناهُ اِلی مِائَهِ أَلْفٍ اَوْ یَزیدُونَ.» (4)

و باز او را بر قومی بالغ بر صد هزار یا افزون به رسالت فرستادیم.

آیه های یاد شده، اندکی از آیات بسیار است که اگر طبق قوائد لغت عرب معنا شود و از کلید فهم قرآن کریم استفاده نگردد و به همان ظاهر إکتفاء شود بایستی نسبت تجسّم و قابلیّت تقسیم و تجزیه و جهل و نادانی نعوذ باللَّه به خداوند داد.

در صورتی که به حکم قطعی عقل، تجسّم و تبعیض و جهل از حضرت پروردگار بدور و خداوند از همه این نقص ها منزّه است.

1- الحِجر/29 و ص/72.
2- الفتح/10.
3- یونس/18.
4- الصافات/147.