دروس اعتقادی صفحه 109

«گفتار حضرت ابراهیم در مورد زهره و ماه و خورشید (هذا رَبِّی این خدای من است) إنکار و إستخبار است نه إخبار از عقیده خود و اقرار بر یک امر حقیقی و واقعیّت دار. پس چون افول هر یک را مشاهده نمود برای هر یک از أصناف سه گانه (عبادت کنندگان زهره و ماه و خورشید) فرمود: ای قوم من نسبت به آنچه شرک می ورزید بیزاری می جویم». (1)

توضیح: بسیار بدیهی است که هیچ عاقلی نمی تواند به حضرت ابراهیم نسبت شرک بدهد بخصوص با توجّه به آیه مبارکه:

«قالَ اِنّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی قالَ لایَنالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ.» (2)

خداوند به او گفت من تو را به پیشوایی خلق برگزیدم. ابراهیم عرض کرد: این پیشوایی را به فرزندان من نیز عطا خواهی کرد؟ فرمود: عهد من هرگز به مردم ستمکار نخواهد رسید.

که پس از سؤال حضرتش از خداوند که آیا منصب نبوّت به ذرّیّه من داده می شود خداوند فرمود: «عهد من به آنان که ظالم باشند نرسد»، و بدیهی است که این ظلم در حال نبوّت نیست بلکه مقصود، ظلم قبل از