دروس اعتقادی صفحه 184

انسان موجود بسیار مستعد و شگفت انگیز و قابل پیشرفت و تکامل و ممتاز به قدرت انتخاب و اراده است . و روشن است چنین موجود مستعد ، اگر هدف و غایتی در خلقت آن نباشد و در همین زندگی دنیوی زندگی اش خاتمه پیدا کند خلقت او لغو و بدون حکمت خواهد بود و چون خداوند حکیم است خلقتی این چنین لغو از او انجام نگیرد بنابراین باید پس از زندگی دنیا زندگی دیگری باشد تا خلقت انسان حکیمانه باشد .

در قرآن کریم مکرّر ارشاد به دلیل عقلی فوق شده است . بعضی از آن آیات ، آیات ذیل می باشد .

1 «وَ خَلَقَ اللَّهُ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ بِالحَقِّ وَ لِتُجْزی کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ وَهُمْ لا یُظْلَمُوْنَ» (1)

خداوند متعال آسمانها و زمین را به حق آفریده است (بر اساس حکمت) تا پاداش دهد هر کسی را به آن چه انجام داده است و به مردم ظلم نخواهد شد .

2 «اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَ انَّکُمْ اِلَیْنا لا تُرْجَعُوْنَ (2)

آیا گمان می کنید که ما شما را بیهوده و باطل آفریده ایم که به سوی ما بازگشت ندارید .

و سلطان المحققین خواجه نصیر الدین طوسی رحمه الله فرموده است :