دروس اعتقادی صفحه 240

مَرَّهٍ وَ هُوَ بِکُلّ خَلْقٍ عَلِیْمٌ» (1)

آیا انسان نمی بیند که ما آفریدیم او را از نطفه ، و آنچنان به او قدرت دادیم که می تواند مقاصد خود را بگوید و در مقام مخاصمه و مناظره آشکارا قرار گیرد و این انسان برای ما مثل می زند و خلقت خود را فراموش کرده است می گوید کیست که زنده کند استخوانهای پوسیده را ، بگو : زنده می سازد آن استخوانهای پوسیده را آن کس که ابتدا ایجادش نموده است و او به هر خلقی آگاه است .

بدیهی است که آنچه مورد انکار انکار کننده (اُبی بن خلف) است زنده شدن استخوان انسان مرده است و روشن است که خداوند ، آنچه را مورد انکار بوده است رد نموده و همان را اثبات فرموده است و توجه به قدرت خود داده و بیان نموده است که آن کس که این استخوان پوسیده را اول بار آفریده است همان است که پس از مردن این انسان ، همان استخوان را زنده می نماید .

بنابراین آنچه از آیه شریفه در مورد معاد به صراحت استفاده می شود معاد جسمانی به معنائی که گفته شد ، می باشد . (برگشت ارواح به بدنهائی که از اجزاء بدنهای دنیوی تشکیل یافته است نه بدنهائی که فقط هیئت و مقدار است و اختراع نفس انسان است و از اجزاء مادی دنیوی چیزی با او نیست) .