این آیه شریفه به خوبی معاد را مجسم نموده و زنده شدن پس از صد سال متلاشی شدن مرکب عزیر را به صورت روئیدن گوشت بر استخوان های نشان داده است و به صراحت ارتباط روح را با همین اجزای دنیوی ابلاغ فرموده است.
4 (وَ أنَّ الله یَبْعَثُ مَنْ فِی الْقُبُورِ.) (1)
یقیناً خداوند مردگان را از قبر ها بر می انگیزد.
بدیهی است که ارواح در قبور نمی باشند و همان بدن های پوسیده شده در قبر هایند که زنده می شوند.
احادیث شریفه
روایات معتبر در این مورد نیز مانند آیات قرآن بسیار است که برخی از آن ها ذیلاً ذکر می شود:
1 « فی الاحتجاج: عن الصادق(ع) انه سئل: عن الناس یحشرون یوم القیامه عراه؟ قال(ع): بل یحشرون فی أکفانهم، قال: انی لهم بالاکفان. و قد بلیت؟! قال(ع): إنّ الذی أحیا أبدانهم جدّد أکفانهم.» (2)
از حضرت صادق(ع) سئوال شد آیا مردم روز قیامت عریان محشور می شوند؟ حضرت فرمودند: محشور می شوند در کفن های خود. گفته شد کفنی برای آن ها نیست؟ فرمود: آن کسی که زنده می سازد بدن های آن ها را، تجدید می نماید کفن های آنان را.
2 « عن الصادق(ع) قال: إذا أراد الله أن یبعث الخلق أمطر السماء أربعین صاحباً فاجتمعت الاوصال و نبتت اللحوم.» (3)
1- - حج / 7
2- - الاحتجاج. احتجاجات الامام ابی عبدالله(ع) و من سئوال الزندیق الذی سأل ابا عبدالله(ع) عن مسائل کثیره، ج 2، ص 246، طبع انتشارات اسوه، 1413 ه.
3- - بحار الانوار، کتاب العدل و المعاد، باب اثبات الحشر و کیفیته، ح 1 و 8، 7/33.