اندیشه در اسلام صفحه 162

حقیقت نماز

شرط نماز طهارت و پاکی است؛ پاکی و طهارت بدن و دل و معده و شهوت و فکر، زیرا گفته اند:

پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز.

بعد که وارد نماز می شویم می گوییم:

«الله اکبر».

یعنی محبوب من از همه موجودات شرق و غرب، از همه قدرت ها و قوّت ها، و از همه بود و نبود این عالم بزرگ تر و والاتر است.

«بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ ».

من همراه محبوبم در حرکت هستم؛ من هم عاطفه و مهر دارم؛ من هم محبت و دوستی دارم؛ من هم عشق دارم؛ فرقی نمی کند که طرف من چه مؤمنی است: زن و بچه خودم است یا مردم یا بچه دیگری. من اهل نماز هستم؛ یعنی اهل رحم و محبت و مهربانی هستم.

«اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِینَ ».

اهل شکر هستم و هیچ نعمتی را حرام نمی کنم.

«اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ ».

باز هم اهل رحمت و بخشش هستم.

«مٰالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ».

خودم را در دادگاه الهی حاضر می بینم.

«إِیّٰاکَ نَعْبُدُ وَ إِیّٰاکَ نَسْتَعِینُ ».

منبع کمک من اوست و پیشانی من بر خاک آستان اوست.

«اِهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِیمَ ».

راه من راه اوست.

«صِرٰاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ ».

راه انبیا.