اندیشه در اسلام صفحه 47

کرده که نه بالا می روند و نه پایین می آیند، چند تن است؟ خورشید چند تن است؟ قرآن می فرماید: نگاه کنید که خداوند چگونه این ها را نگهداشته که نمی افتند؟ این ها که بالا نبودند. قرآن می فرماید: عالم، پیش از این، به صورت دود درهم پیچیده ای بود و تمام دانشمندان هم به این مطالب اذعان کرده اند: (1)

«ثُمَّ اسْتَویٰ إِلَی السَّمٰاءِ وَ هِیَ دُخٰانٌ » . (2)

آن گاه آهنگ آفرینش آسمان کرد، در حالی که به صورت دود بود.

خداوند مقداری از این دود را سرد کرد و پایین گذاشت و بدین ترتیب زمین به وجود آمد. مقداری را هم سرد کرد و بالا برد و آسمان هفتم آفریده شد که کل عالم، همان گونه که امام صادق، علیه السلام، می فرمایند، در برابر آسمان هفتم یک حلقه روی دشتی بزرگ است. (3) زمینی که ما روی آن زندگی می کنیم جزو کوچکی از آسمان اول است. به اندازه یک وجب هم از شگفتی های آسمان اول برای دانش بشر روشن نشده است، چون همین کهکشان راه شیری که شب ها در آسمان پیداست، اگر بخواهند با سرعت سیصد هزار کیلومتر در ثانیه از این طرف به آن طرفش بروند، بیست میلیون سال طول می کشد! ماه و خورشید و منظومه شمسی، گوشه کوچکی از این کهکشان هستند. ما در راه شیری قرار داریم، ولی وقتی به آن نگاه می کنیم، فکر می کنیم بالای سرمان قرار دارد. ما خودمان جزو این کهکشانیم، ولی آن قدر کوچکیم که پیدا نیستیم. با وجود همین کوچکی، اگر بخواهند مصالح ساختمان بدن ما را بشمارند، سیصد هزار سال طول می کشد. حال، شمارش مصالح زمین و آسمان چگونه خواهد بود؟ با این همه دلیل روشن، آیا باز هم عده ای می گویند عالم خدا ندارد؟!

«وَ لِلّٰهِ مُلْکُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ » . (4)

و مالکیّت و فرمانروایی آسمان ها و زمین فقط در سیطره خداست.

1- (1)) . رک: تاریخ زمان، استفان ویلیام هاوکینگ، ترجمه حبیب الله دادفرما، انتشارات کیهان.
2- (2)) . فصلت، 11: «ثُمَّ اسْتَویٰ إِلَی السَّمٰاءِ وَ هِیَ دُخٰانٌ فَقٰالَ لَهٰا وَ لِلْأَرْضِ ائْتِیٰا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً قٰالَتٰا أَتَیْنٰا طٰائِعِینَ » .
3- (3)) . کافی، ج 8، ص 153: «عن أبی عبد الله، علیه السلام، قال: جاءت زینب العطارۀ الحولاء إلی نساء النبی، صلی الله علیه وآله، وبناته وکانت تبیع منهن العطر فجاء النبی، صلی الله علیه وآله، وهی عندهن فقال: إذا أتیتنا طابت بیوتنا فقالت: بیوتک بریحک أطیب یا رسول الله، قال إذا بعت فأحسنی ولا تغشی فإنه أتقی وأبقی للمال، فقالت: یا رسول الله ما أتیت بشئ من بیعی وإنما أتیت أسألک عن عظمۀ الله عز وجل، فقال: جل جلال الله سأحدثک عن بعض ذلک، ثم قال: إن هذه الارض بمن علیها عند التی تحتها کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی (القی - بالکسر والتشدید - فعل من القواء وهی الارض القفر الخالیۀ) وهاتان بمن فیهما ومن علیهما عند التی تحتها کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والثالثۀ حتی إنتهی إلی السابعۀ وتلا هذه الآیۀ "خلق سبع سماوات ومن الارض مثلهن" والسبع الارضین بمن فیهن ومن علیهن علی ظهر الدیک کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والدیک له جناحان جناح فی المشرق وجناح فی المغرب ورجلاه فی التخوم السبع والدیک بمن فیه ومن علیه علی الصخره کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والصخرۀ بمن فیها ومن علیها علی ظهر الحوت کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والسبع والدیک والصخرۀ والحوت بمن فیه ومن علیه علی البحر المظلم کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والسبع والدیک والصخرۀ والحوت والبحر المظلم علی الهواء الذاهب کحلقۀ ملقاۀ فی فلاۀ قی والسبع والدیک والصخرۀ والحوت والبحر المظلم والهواء علی الثری کحلقۀ فی فلاۀ قی، ثم تلا هذه الایۀ "له ما فی السموات وما فی الارض وما بینهما وما تحت الثری" ثم انقطع الخبر عن الثری، والسبع و الدیک والصخرۀ والحوت والبحر المظلم والهواء والثری بمن فیه ومن علیه عند السماء الاولی کحلقۀ فی فلاۀ قی وهذا کله وسماء الدنیا بمن علیها ومن فیها عند التی فوقها کحلقۀ فی فلاۀ قی وهاتان السماءان ومن فیهما ومن علیهما عند التی فوقهما کحلقۀ فی فلاۀ قی وهذه الثلاث بمن فیهن ومن علیهن عند الرابعۀ کحلقۀ فی فلاۀ قی حتی انتهی إلی السابعۀ وهن ومن فیهن ومن علیهن عند البحر المکفوف عن أهل الارض کحلقۀ فی فلاۀ قی وهذه السبع والبحر المکفوف عند جبال البرد کحلقۀ فی فلاۀ قی وتلا هذه الآیۀ: "وینزل من السماء من جبال فیها من برد" و هذه السبع والبحر المکفوف وجبال البرد عند الهواء الذی تحار فیه القلوب کحلقۀ فی فلاۀ قی وهذه السبع والبحر المکفوف وجبال البرد والهواء عند حجب النور کحلقۀ فی فلاۀ قی وهذه السبع والبحر المکفوف وجبال البرد والهواء وحجب النور عند الکرسی کحلقۀ فی فلاۀ قی ثم تلا هذه الآیۀ: «وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ وَ لاٰ یَؤُدُهُ حِفْظُهُمٰا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ » وهذه السبع والبحر المکفوف وجبال البرد و الهواء وحجب النور والکرسی عند العرش کحلقۀ فی فلاۀ فی وتلا هذه الآیۀ: الرحمن علی العرش استوی»؛ نیز در خصال، شیخ صدوق، ص524؛ عوالی اللیالی، احسائی، ج 1، ص 91 (ابوذر می فرماید: رسول اکرم را در مسجد تنها یافتم، فرصت را غنیمت شمردم و... ): «قلت: فأی آیۀ أنزلها الله علیک أعظم؟ قال: آیۀ الکرسی. ثم قال: یا أبا ذر ما السماوات السبع فی الکرسی إلا کحلقۀ ملقاۀ فی أرض فلاۀ، وفضل العرش علی الکرسی کفضل الفلاۀ علی تلک الحلقۀ».
4- (4)) . این جمله با اختلاف 19 مرتبه در قرآن آمده است.