- دیباچه 1
- پیش گفتار 3
- 1 _ 1 _ محبت و دل بستگی به دنیا 6
- فصل اول: علل انحراف و غفلت از توحید و معاد 6
- اشاره 6
- اشاره 6
- بخش اوّل: بررسی علل انحراف و غفلت و آثار پذیرش و عدم پذیرش توحید و معاد 6
- اشاره 6
- 1 _ عوامل درونی 6
- 2 _ 1 _ هواپرستی و غفلت 7
- 3 _ 1 _ عجب (خودبینی) 8
- 4 _ 1 _ حسادت 9
- 5 _ 1 _ غضب و خاموشی نور توحید 10
- 6 _ 1 _ نفاق 11
- 7 _ 1 _ آرزوی بسیار 12
- 8 _ 1 _ تکبّر 13
- 9 _ 1 _ خودناشناسی 15
- 10 _ 1 _ شخص پرستی 16
- اشاره 17
- 2 _ عوامل بیرونی 17
- 1 _ 2 _ شیطان 17
- 2 _ 2 _ نادانی و حماقت 17
- 3 _ 2 _ ثروت و فرزند 19
- 4 _ 2 _ تهاجم فرهنگی 21
- 5 _ 2 _ محیط فاسد 22
- 6 _ 2 _ هم نشین غافل 23
- 7 _ 2 _ واسطه تراشی در پرستش 24
- فصل دوم: آثار پذیرش توحید و معاد 26
- 2 _ 1 _ توبه 26
- 1 _ آثار فردی 26
- اشاره 26
- 1 _ 1 _ یقظه و بیداری 26
- اشاره 26
- 3 _ 1 _ مشارطه، مراقبه و محاسبه 28
- 4 _ 1 _ محبت و نزدیکی به خداوند 29
- 5 _ 1 _ ترک گناه 31
- 6 _ 1 _ کرامت و شرافت انسان 32
- 7 _ 1 _ آرامش و غنای روحی 33
- 8 _ 1 _ توکل 34
- 9 _ 1 _ رضا 35
- 11 _ 1 _ رجا 36
- 10 _ 1 _ ترس و فروتنی 36
- 12 _ 1 _ صبر و پایداری در سختی ها و گرفتاری ها 37
- 14 _ 1 _ اخلاص 38
- 15 _ 1 _ شکر 39
- 16 _ 1 _ حسن عاقبت 41
- 18 _ 1 _ شرح صدر 42
- 17 _ 1 _ خلود در بهشت 42
- 19 _ 1 _ هم نشینی با پیامبران، راستگویان و مؤمنان دیگر در بهشت 44
- 20 _ 1 _ ایمنی از مرگ 45
- 21 _ 1 _ امید 46
- 22 _ 1 _ مؤمن واقعی عالم را محضر خدا می داند 47
- 23 _ 1 _ نیرومندی و شجاعت 48
- 24 _ 1 _ رحم و مهربانی 49
- 25 _ 1 _ دوری از حیله و مکر 50
- 26 _ 1 _ ایثار و فداکاری 51
- 27 _ 1 _ انفاق و سخاوت 52
- 28 _ 1 _ حیات طیّب 53
- 29 _ 1 _ غیرت 55
- 30 _ 1 _ خوش رفتاری 55
- 31 _ 1 _ راست گویی 56
- 32 _ 1 _ آینده نگری و آخرت بینی 57
- 33 _ 1 _ پندگیری 58
- اشاره 59
- 2 _ آثار اجتماعی 59
- 1 _ 2 _ رابطه ای ایمان و اخلاق 59
- 2 _ 2 _ ایمان و گشایش در کارها 60
- 3 _ 2 _ رابطه ی ایمان و تولید 61
- 4 _ 2 _ رابطه ی ایمان، اصلاح و امر به معروف و نهی از منکر 62
- 5 _ 2 _ عزّت و اقتدار فردی و ملّی 63
- 6 _ 2 _ ایمان و اقامه ی نماز 64
- 7 _ 2 _ آزادی 65
- 8 _ 2 _ اثر ایمان در کارهای نظامی 65
- 9 _ 2 _ اثر ایمان در مقابله با طاغوت و استکبار 67
- 10 _ 2 _ قسط و عدل در کارهای فرد و جامعه 67
- 11 _ 2 _ برخورداری از امدادهای غیبی 68
- اشاره 70
- 1 _ آثار فردی 70
- اشاره 70
- 1 _ 1 _ بی اعتنایی به خدا، پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم و امام علیه السلام 70
- 2 _ 1 _ بی اعتنایی به یتیمان 70
- فصل سوّم: آثار انکار توحید و معاد 70
- 4 _ 1 _ سستی در نماز 71
- 3 _ 1 _ بی اعتنایی به فقیران 71
- 5 _ 1 _ انکار زکات 72
- 6 _ 1 _ کفران نعمت 73
- 8 _ 1 _ پریشانی و اضطراب 74
- 7 _ 1 _ کراهت از مرگ 74
- 10 _ 1 _ بدسرانجامی 75
- 9 _ 1 _ شرمساری در قیامت 75
- 11 _ 1 _ حبط اعمال 76
- 12 _ 1 _ قساوت قلب 77
- 13 _ 1 _ ناامیدی از رحمت پروردگار 77
- 15 _ 1 _ جاودانی در جهنم 78
- 14 _ 1 _ قتل و خودکشی 78
- 16 _ 1 _ پیمان شکنی 79
- 17 _ 1 _ خیانت در امانت 79
- 18 _ 1 _ دزدی 80
- 20 _ 1 _ کمک به ستم گران و هم صدا با دشمن شدن 81
- 19 _ 1 _ کم فروشی 81
- 21 _ 1 _ اسراف 82
- 22 _ 1 _ بخل 83
- 23 _ 1 _ بدخُلقی 83
- اشاره 83
- 2 _ آثار اجتماعی 83
- 1 _ 2 _ تبه کاری و ستم گری فرد و جامعه 83
- 2 _ 2 _ ایمنی از مکر الهی 84
- 3 _ 2 _ تنگی در معیشت 85
- 4 _ 2 _ تفرقه و درگیری در جامعه 86
- 1 _ 4 _ آیا با گسترش و پیشرفت علوم مادّی نیازی به ایمان هست؟ 88
- اشاره 88
- فصل چهارم: بررسی برخی شبهات، درباره ی مباحث مطرح شده 88
- 2 _ 4 _ کفر موقت و عذاب جاودان 89
- اشاره 91
- بخش دوم: ضرورت اتّخاذ الگوی صحیح در رسانه 91
- اشاره 91
- 1 _ گنج_اندن پی_ام ها و داستان های توحیدی در برن_امه های کودک_ان، نوجوان_ان و جوانان 91
- 1 _ 1 _ پیام رسانی و تثبیت افکار دینی 91
- نقش رسانه در تثبیت و تقویت باورها و راهکارهای مناسب آن 91
- الف) وظایف رسانه در برابر گروه سنی 1 تا 7 سال (کودکان) 91
- اشاره 91
- ب) وظایف رسانه در برابر گروه سنی 7 تا 14 سال (نوجوانان) 92
- ج) وظایف رسانه در برابر گروه سنی 14 تا 21 سال (جوان) 93
- د) تذکر مهمّ 94
- 2 _ پخش ادعیه و مناجات ها 95
- 3 _ نمایش سرانجام مردمانی که در مسیر غیر توحیدی حرکت کرده اند 95
- 4 _ بیان زندگی و ویژگی های انسان های وارسته و به تصویردرآوردن آن ها 96
- مراکز 97
- معرفی مراکز، نهادها و کارشناسان 97
- اشاره 97
- کارشناسان 98
- پرسش های کارشناسی و میزگردی 99
- پرسش هایی برای گفت و گو با مردم 99
- سخن پایانی 100
- معرفی کتاب 101
- فهرست منابع و مآخذ 102
است که چنین مقامی جز برای مؤمنان به خدا و روز قیامت حاصل نمی شود. آیات و روایات نیز این سخن را تأیید می نماید. قرآن کریم، تنها بندگان مخلص خدا را نجات یافتگان از وسوسه های شیطان معرفی نموده است و می فرماید: «قالَ فَبِعِزَّتِکَ لَاُغْوِیَنَّهُمْ اَجْمَعین اِلاّ عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصین»(1)؛ البته فرق مخلِص با مخلَص در این است که مخلِص در راه رسیدن به خداست، ولی مخلَص به او رسیده است؛ اما هر دو در ایمان به مبدأ و معاد مشترک اند. خداوند در قرآن کریم، در ضمن آیاتی، پیامبرانی را به داشتن اخلاص، توصیف نموده است و روشن است که پیامبران از مصداق های آشکار باورداران به توحید و معادند؛ مثلاً در مورد حضرت موسی علیه السلام می فرماید: «و در این کتاب (آسمانی) از موسی یاد کن که او مخلص بود و پیامبری والامقام».(2)
در نهج البلاغه آمده است: «برترین مرحله ی توحید، اخلاص به پروردگار است».(3) بنابراین کسی که حقیقتا خداوند را شناخته باشد و به مرگ و قیامت باور داشته باشد، ممکن نیست در رفتار و کردار او غیر از رضای خدا و تقرب به او آشکار باشد.
15 _ 1 _ شکر
15 _ 1 _ شکر
همان طور که در سپاسگزاری از بندگان خدا، شناخت عطا کننده شرط است، در شکر خداوند نیز معرفت نسبت به آن منعم حقیقی مسبب الاسباب واقعی از ارکان مهم سپاسگزاری است. بنابراین مقام شکر، ملازم با ایمان به خدا که همان ایمان به معاد نیز هست و کفران نعمت، ملازم با کفر نسبت به
1- ص، 82 و 83.
2- مریم، 51.
3- نهج البلاغه، پیشین، خطبه ی 1.