ایمان و عمل صالح و نقش رسانه در تثبیت آن صفحه 46

شریف را در اباعبدالله الحسین علیه السلام می بینیم. نیز در حضرت علی علیه السلام و برخورد ایشان با مرگ می خوانیم: «به خدا قسم که پسر ابوطالب، از کودک به پستان مادرش با مرگ مأنوس تر است».(1) بنابراین، مؤمنان در برخورد با مرگ به امیرمؤمنان علیه السلام اقتدا می کنند و وحشتی از مرگ ندارند.

باورداران توحید و معاد، چون عمری با خدا زندگی کرده و بر این عقیده پای داری نموده اند، از سویی بر فرود آمدن فرشتگان بشارت دهنده، هنگام مرگ، یقین دارند. «به یقین کسانی که گفتند: پروردگار ما خداوند یگانه است، سپس پای داری کردند، فرشتگان بر آنان نازل می شوند که نترسید و غمگین مباشید و بشارت باد بر شما به آن بهشتی که به شما وعده داده شده است».(2) از سوی دیگر، به ملاقات با انوار مقدس چهارده معصوم علیه السلام، هنگام جان دادن، باور دارند.(3) از این رو، همیشه آماده ی جان دادن اند و از مرگ هراسی ندارند.

21 _ 1 _ امید

21 _ 1 _ امید

بیان شد که انسان مؤمن باید همواره بین خوف و رجا به سر برد؛ یعنی از سویی از غضب الهی هراسان بوده از سوی دیگر به رحمت او امیدوار باشد. آن چه اکنون در صدد بیان آن هستیم، امید مؤمن به مبدأ و معاد در همه ی امور زندگی است. این مطلب را فراوان در پیامبران و اولیای الهی، در قرآن کریم، می یابیم. پیامبرانی بوده اند که صاحب فرزند نبوده اند، ولی در پیری، امید خویش را به خداوند از دست نداده همواره به درگاه الهی راز و نیاز می کردند: «پروردگارا، به من از صالحان _ فرزند صالح _ ببخش».(4)

1- نهج البلاغه، پیشین خطبه ی 5.
2- فصّلت، 30.
3- کلم الطیّب، سیدعبدالحسین طیب، کتابخانه اسلام، چاپ چهارم، 1362، ص 653.
4- صافات، 100.