ایمان و عمل صالح و نقش رسانه در تثبیت آن صفحه 7

محبت خدا و معاد یک سره از دل رخت می بندد: «اَخْلَدَ اَلَی الْاَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواه؛ به سوی زمین گرایید (پستی طلبید) و هوای نفس خویش را پیروی کرد».(1)

اگر محبت و دل بستگی دنیا تا هنگام مرگ ادامه پیدا کند، چه بسا باعث دشمنی با خدا و مرگ و قیامت شود. از سویی می بیند این خداوند است که او را از محبوبش جدا می کند و به همین سبب با کینه نسبت به خداوند از دنیا می رود. از سوی دیگر مرگ را باعث جدایی خود و دوست داشتنی ها می بیند و نسبت به آن کینه پیدا می کند؛ زیرا دنیا و آخرت دو دشمن اند و راه هرکدام از دیگری جداست. پس کسی که دنیا را دوست داشت و به آن دل بست، آخرت را دشمن داشته و به آن دشمنی نموده است. «آن دو مانند مشرق و مغرب اند که هرکس به یکی نزدیک شود از دیگری دور می گردد.»(2)

در اهمیت محبت و دل بستگی به دنیا، در غفلت از توحید و معاد همین بس که حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله وسلم درباره ی حشر و نشری که با جهّال داشت و لذت اجباری که لذائذ دنیوی می برد، می فرمود: «گاه دلم را کدورتی می پوشاند. به راستی که هر روز هفتاد بار از خداوند درخواست آمرزش می کنم».(3)

2 _ 1 _ هواپرستی و غفلت

2 _ 1 _ هواپرستی و غفلت

در قرآن کریم، آیات متعددی رابطه ی این دو را بیان می فرماید و یکی از عوامل غفلت را پیروی از هوای نفس معرفی می نماید. در سوره ی کهف، خداوند خطاب به پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم می فرماید: «از کسانی که قلبشان را از یاد خود غافل ساختیم، اطاعت مکن؛ همان ها که از هوای نفس پیروی کردند و کارهایشان افراطی است».(4)

در این آیه، نخست غفلت از خدا مطرح می شود و به دنبال آن پیروی از هوا.

آیه ی 23 سوره ی جاثیه می فرماید: «آیا دیدی کسی را که معبود خود را هوای نفس خویش قرار داده و خداوند او را با آگاهی _ بر این که شایسته ی هدایت نیست _ گم راه ساخته و

1- اعراف، 176.
2- نهج البلاغه، سیدرضی، حکمت 100.
3- مستدرک الوسایل، محدث نوری، المکتبه الاسلامیه، تهران، 1343، ج 5، ص 320.
4- کهف، 28.