ایمان و عمل صالح و نقش رسانه در تثبیت آن صفحه 74

می آورد، می گویند: «آن چه دارم، به سبب علم و دانش من است»(1) و خود را انسان های دانا و زیرک می دانند. بندگان خاص خدا، که به حقیقت به توحید و معاد ایمان دارند، می گویند: «این _ نعمات الهی _ از فضل پروردگار من است تا مرا بیازماید که سپاس نعمت او را به جا می آورم یا کفران می کنم».(2)

7 _ 1 _ کراهت از مرگ

7 _ 1 _ کراهت از مرگ

همان گونه که گذشت، یکی از آرزوهای منحصر به فرد انسان، میل به جاودانی است. هرچند این آرزو خود می تواند دلیلی بر معاد و زندگانی پس از مرگ باشد، فرد یا جامعه ی بی ایمان یا سست ایمان، چون حیات و خلود را تنها در دنیا می بیند مرگ را کاستی و تنزّلی برای خود می داند. و از فقیر شدن و بی سرپرست شدن خانواده ی خود می ترسد، مرگ که او را از دنیا و محبوب هایش جدا می کند، برای او ناخوشایند است. انسان ها و جوامع مؤمن، چون حیات حقیقی را در آخرت و وصال پروردگار دیده اند و با شناخت حقیقت انسان و مرگ، مرگ را راهی به کمال می دانند و با شناخت این که خدا «بهترین سرور و یاریگر است»(3)، هیچ گونه ترسی از مرگ ندارند؛ بلکه هرآن آماده اند تا آن را در آغوش کشند؛ چنان که انس مولایشان علی علیه السلام به مرگ، از اُنس طفل به پستان مادر بیش تر بود.(4)

8 _ 1 _ پریشانی و اضطراب

8 _ 1 _ پریشانی و اضطراب

پریشانی، اضطراب و دلهره از بی ایمانی یا سست ایمانی به توحید و معاد است؛ چه آن که گاهی دلهره و نگرانی، به سبب سوء سابقه و لغزش ها و

1- قصص، 78.
2- نمل، 40.
3- انفال، 40.
4- نهج البلاغه، پیشین، خطبه ی 5.