فمینیسم صفحه 39

1- نک: نیره توحیدی، «فمینیسم اسلامی، چالشی دمکراتیک یا چرخشی تئوکراتیک»، کنکاش، ش 13، پاییز 1376.

2- . همان.
3- . «کمیته دفاع از حقوق زنان در ایران سوئد»، آوای زن، سال هفتم، ش 31 _ 32، زمستان و بهار 1998 / 1376.

4- همان.

5- . لاله پایدار «وضعیت جنبش زنان در ایران، مصاحبه با یکی از زنان مطلع در داخل کشور»، آوای زن، سال ششم، ش 28، بهار و زمستان 1997 / 1375.

«اخلاق، انسان و هم جنس گرایی» به قلم مسئول سابق گروه هومان (گروه دفاع از حقوق هم جنس گرایان ایران) در سوئد در یکی از مجلات ایرانی خارج کشور به چاپ رسیده چنین می خوانیم:

ارسال مطلب را از آن جهت ضروری دانستیم که در مجلات ایرانی از موضوع هم جنس گرایی حرفی زده نمی شود؛ اما می دانیم آوای زن مخالف حقوق ما نیست.(1)

نویسنده مقاله یاد شده در پایان مقاله خود می نویسد:

ما آمده ایم تا به کسانی که برای حقوق زنان مبارزه می کنند بگوییم که باید از حقوق زنان و دختران لزبیک (هم جنس گرای) ایرانی نیز دفاع کرد؛ چرا که همخوابگی یک زن هم جنس گرا با اجبار با جنس مخالف، یعنی مشروعیت بخشیدن به تجاوز دائمی به یک انسان است.(2)

4. تضعیف نهاد خانواده

جریان سیاسی دفاع از حقوق زنان به تبعیت از اندیشه های فمینیستی، خانواده را یکی از مظاهر نظام مردسالار دانسته و معتقد است وظیفه مقدس مادری چیزی جز بردگی خانگی نیست.

در گزارشی که یکی از نشریات وابسته به این جریان از حضور هیئت جمهوری اسلامی ایران در چهارمین کنفرانس جهانی زنان در پکن ارائه داده، چنین می خوانیم:

وظیفه مقدس مادری، موضوع اصلی مباحث هیئت جمهوری اسلامی در هر دو کنفرانس دولتی و غیردولتی را تشکیل می داد. گروه اعزامی در مباحث خود می گفت که حضور سیاسی زن نباید وظیفه مادری او را تحت الشعاع قرار دهد.

[...] در حقیقت، هیأت نمایندگی جمهوری اسلامی [...] به زنان گوشزد می کند که جایگاه اصلی زنان در خانه است و زنانی که احتمالاً دارای توانایی و استعداد خداداد هستند، اجازه دارند به شرط تمکین و در حدی که به وظیفه اصلی شان خدشه وارد نشود در مسائل سیاسی و اجتماعی دخالت هایی کنند.

ایدئولوژی جمهوری اسلامی آن چنان به باور کهتری زن آلوده است که حتی هنگامی که بلندگوهای تبلیغاتی اش می خواهند در نقش مدافع زن نیز وارد کارزار شوند نمی توانند برای زن جایگاهی فراتر از پستوی خانه قائل شوند. وظیفه شرعی و مقدسی که جمهوری اسلامی برای زنان قائل است چیزی جز بردگی خانگی نیست! هیأت اعزامی جمهوری اسلامی به کنفرانس پکن یک هیأت مبلغ بردگی خانگی زنان بود. (3)

در مقاله ای پژوهشی نیز که در یکی از نشریات مدافع حقوق زنان چاپ شده، چنین آمده است:

نویسندگان زن، خانواده را جایگاه اصلی پا برجایی ستم بر زنان می دانند. پژوهشگران زن، نظرات بسیاری در مورد خانواده و انتقاد از آن ابراز داشته اند که از کاربرد روزمره تا تحلیل های جامعه شناسانه، روان کاوانه و مارکسیستی را در برمی گیرد. پرده برداشتن از خانواده و کنار زدن هاله مقدس، با هدف دگرگونی آن به عنوان نهادی عادلانه ورای تعاریف رایج می رود. (4)

2. جریان غیردینی (سکولار) دفاع از حقوق زنان

اشاره

همان طور که قبلاً نوشته شد، در سال های اخیر فضای جامعه به صورتی بود که موجب رشد جریان های داخل و خارج از کشور در موضوع حقوق زنان ایرانی بود که از جمله آن می توان به جریان سکولار دفاع از حقوق زنان اشاره کرد.

یکی از نظریه پردازان مسائل زنان در تحلیلی از «وضعیت زنان در کشورهای اسلامی» از اسلام به عنوان یکی از عواملی که به فرودستی مقام زن مشروعیت بخشیده، یاد کرده و سکولاریسم را پیش شرطی برای آزادی زنان دانسته است:

«اینکه زنان جوامع اسلامی نمی خواهند به تحلیل غربی از پروسه آزادی زنان تن در