فمینیسم صفحه 81

فیلم های زیادی راجع به پسران یا پدرانی که از روی تعصب های بی جا دختران را محدود می کنند ساخته ایم، ولی هیچ چیز زیبایی از غیرت و آثار مثبت آن ارائه نداده ایم. صحنه قشنگی که نشان بدهد یک پدر و یک برادر که تعدادشان در جامعه ایرانی کم هم نیست، چگونه با آگاهی، حوصله، متانت و درک درست از واقعیت های اجتماعی و شناخت خصوصیات های روانی فرزند و خواهرشان خیلی خوب و مدبرانه غیرت به خرج می دهند و از دختران حفاظت می کنند، ولی در مقابل، تضعیف این ویژگی و خلط آن با تعصب های بی جا، اباحی گری را رواج می دهیم و به برادران، نقش نامه رسان دوست هایشان را برای خواهرانشان می سپاریم. نتیجه این می شود که خانواده کمتر به پاک دامنی فرزندان خود بیندیشد و دور شدن از آن را جلوه ای از یک زندگی مدرن بداند. به عبارت دیگر این امر باعث می شود که مرزهای اخلاقی در هم نوردیده شود و شناخت کافی و لازم از اخلاق و سنت های صحیح، که در جامعه ایرانی و در تفکردینی به آن اعتقاد جازم وجود دارد، برای مردم حاصل نشود.

رسانه تهران محور

در خلال این نگرش سازمانی، نوبت به بحث حجاب هم می رسد. روشن است که وضعیت حجاب حتی اکنون که 25 سال از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته در شرایط مطلوبی قرار ندارد. در این باره اصناف، مراکز و سازمان های زیادی مقصرند. مبلغان مذهبی، خانواده ها، وزارتخانه هایی نظیر وزارت فرهنگ و ارشاد، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم و رسانه ها. یکی از اشکالاتی که در خصوص رسانه و آسیب شناسی آن از این جهت مطرح است این است که رسانه، بسیار تهران محور است؛ یعنی چه رادیو، چه تلویزیون محور برنامه سازی خود را تهران قرار می دهند. در بسیاری موارد این باعث می شود که روند تغییر از هنجارها به ناهنجارها در حوزه پوشش در کشور تسریع می شود. طبیعی است که کلان شهر تهران خیلی سریع تر در معرض پدیده بدحجابی غربی قرار می گیرد. البته ناگفته نماند که همین شهر و مردم پاک سرشت و متدین آن در بحران ها و مواقع حساس بیشترین خدمت را به نظام و اسلام کرده اند، ولی چهره بدحجاب ها، که علی رغم محدود بودنشان در خیابان ها بسیار رؤیت می شوند، و فرهنگ شفاهی آنان لایه رویین شهر و محور برنامه سازی قرار می گیرد، در نتیجه نوع پوشش، مدل آرایش ها و نحوه روابط که به طور مفرط محور اصلی نمایش ها قرار می گیرد، به کمک تلویزیون به تمام کشور منتقل می شود. در حالی که برای حفظ گوناگونی فرهنگ ها که از آیه های خلقت است و برای حفط پاکی و صفای شهرستانی ها عنقای فکر برنامه سازان باید به آن سو هم پر بکشد.

نکته دوم در بحث حجاب این است که پوشش می تواند از تنوع و تحول برخوردار باشد و با هنر کنار بیاید، ولی تمام این تغییرات باید در چهارچوب اصول کلی صورت گیرد. در نحوه پوشش، یک اصل مهم قرآنی، عدم تبرج است. درست است که رسانه یک ابزارو هنر ذاتا جاذب است، ولی برای جذب مخاطب راه های زیادی دارد، برای مثال در یک فیلم بسیار قوی که در هالیوود ساخته می شود، وقتی موضوع محوری ایجاد صحنه های خاص و استفاده از جلوه های محیرالعقول و ویژه است تا حمله یک گودزیلا به شهر به تصویر کشیده شود، آنچنان ماهرانه این کار صورت می گیرد که همه حواس مخاطب جذب همین امر می شود و بیننده ها اصلاً متوجه نوع پوشش و مدل موی هنرپیشه ها نمی شوند. چرا فیلم ساز نمی تواند همین ساز و کار را دنبال کند و از مسائل جنسی تا حد امکان غفلت ایجاد نماید، پوشش را امری پیش پا افتاده تلقی کند و در مقابل از راه های دیگر نهایت هنرنمایی خود را برای جذب مخاطب انجام دهد. به نظر می رسد پای جنبش نرم افزاری و تولید علم بیش از هر جای دیگر باید به هنر و رسانه کشیده شود. باید به این پرسش ها پاسخ درستی داد که هنر دینی چیست و رسانه دینی باید چگونه عمل کند که هم رسانه و ابزار سرگمی باشد و هم دینی بماند و فرهنگ انسانی و الهی را ترویج کند. نه آن که فیلم ها و مجموعه هایش، میزگردش را بی تأثیر کند و میزگردش فیلم ها و مجموعه هایش را نقد کند و مردم دچار تناقض و تشویش و تضاد رفتاری و فکری شوند و تکلیف خود را ندانند.

مطلب سوم این است که اگر بنا باشد به چنین اهداف و آرمان هایی برسیم، باید برنامه سازان از تهیه کننده، کارگردان ها و سایر نیروهای انسانی همه و همه از تعهد،