تاثیرات نظری عصر غیبت بر اندیشه سیاسی شیعه صفحه 102

سند)، به جز مطالبی اندک که اصحاب تراجم نقل کرده اند، مطلب بیشتری به دست ما نرسیده است. در اینجا به بیان آنچه در تراجم آمده بسنده می کنیم: حسینی مراغی، صاحب عناوین الاصول، از شاگردان شیخ موسی و شیخ علی کاشف الغطاء (فرزندان شیخ جعفر کاشف الغطاء) بود. از درجه علمی مراغی تعریف و تمجید زیادی شده است؛ به گونه ای که فاضل تنکابنی که معاصر وی بود، این کتاب را از مفاخر علم می شمرد و حتی آن را از کتاب قواعد شهید و نیز کتاب عوائد الایام ملا احمد نراقی برتر می داند.

در زمینه رویدادها و دگرگونی های سیاسی زمان او، مطالبی در دست نیست.(1)

دیدگاه های سیاسی

با بررسی زندگانی میرفتاح حسینی مراغی پی می بریم که او بحث جدیدی درباره اندیشه های سیاسی مطرح نکرده است. برای اینکه زمینه برای بیان بحث های جدید در حوزه اندیشه های سیاسی معاصر شیعه آماده شود، مهم ترین مبحث را برگزیده ایم که از نظر این فقیه بزرگوار بررسی می کنیم:

حکومت و رهبری

مراغی، ولایت و رهبری را در زمان غیبت معصوم مربوط به فقیه می داند و دلیل آن را چنین بیان می کند:

«الف) یکی از دلایل ولایت فقیه، اجماع محصل است. شاید کسی بپندارد که اجماع، امری نسبی است، ازاین رو، نمی توان بدان درموارد