تاثیرات نظری عصر غیبت بر اندیشه سیاسی شیعه صفحه 160

هنگام اطاعت را مبایعه و بیعت می خواندند؛ یعنی بیعت کننده دست خود را به بیعت شونده می بخشید و می گفت: دست من مال توست، هر کاری که می خواهی با آن انجام بده.(1)

بیعت از نظر سیاسی

بیعت، نظام حکومتی و دولت اسلامی را از پشتوانه قوی مردمی برخوردار می کند و زمینه ساز استحکام درونی دولت و اقتدار سیاسی و بین المللی آن است و سبب می شود که رییس دولت با خاطر آرام در پی انجام وظایف سیاسی _ اجتماعی خود برآید و هیچ گونه بی اعتمادی به مردم نداشته باشد. قرآن خطاب به پیامبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله می فرماید:

بی گمان، کسانی که با تو بیعت می کنند، با خدا بیعت می نمایند. دست خدا بالای دست ایشان است. هر کس پیمان شکنی کند، به ضرر خودش اقدام کرده و هر کس بر پیمان وفادار بماند، خداوند پاداشی بزرگ به او عنایت خواهد فرمود. (فتح: 10)

در برابر بیعت، فرد بیعت شونده نیز دارای وظایف و مسئولیت هایی است که باید به آنها عمل کند. پس از بیعت، خلیفه، نماینده یا حاکم، به حاکمیت و دولتی که به او سپرده شده به چشم طعمه نمی نگرد. حضرت علی علیه السلامخطاب به مالک اشتر می نویسد: «عمل تو وسیله لذت و خوردن نیست، و لکن در گردن تو امانتی عظیم است».(2)

بنابراین، بر اساس مفاد بیعت، حکمران، امانتداری بیش نیست که باید