پزشکی در اسلام صفحه 34

مسلمان از طب القرآن و طب نبوی در پزشکی اسلامی بسیار اثرگذار بوده است.

الف) نقش قرآن در پیدایش طب نبوی

الف) نقش قرآن در پیدایش طب نبوی

آیات فراوانی در قرآن کریم هست که زیربنای طب نبوی، و طب اسلامی به شمار می آید. قرآن کریم، کتاب پزشکی نیست، بلکه آنچه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در مورد طبابت می فرمود، از راه وحی و ارتباط با خدا بود، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در مقام فرستاده خداوند، هم روح و هم جسم انسان ها را می شناخت. آن حضرت افزون بر اینکه طبیب جان های مردم بود، برای درمان بیماران در میان مردم می گشت و بیماری های روحی آنها را درمان می کرد. همچنین پزشک ماهری برای جسمشان بود. از نمونه سفارش های طبی آن حضرت، این است که می فرمود: «اَلْمَعِدَهُ بَیْتُ کُلِّ داءٍ» و «أَلْحِمْیَهُ رَأْسُ کُلِّ دَواءٍ» یعنی معده، کانون بیماری هاست و پرهیز، رأس همه داروهاست. نیز می فرمود: «کُلْ وَ أَنْتَ تَشْتَهِی وَ أَمْسِکْ وَ أَنْتَ تَشْتَهِی؛ بخور در حالی که اشتها داری و پیش از سیر شدن، دست از خوردن بکش.»(1) بی شک، اینها برخی سفارش های پزشکی است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بیان کرده است، ولی این به معنای ایجاد یک طب و مجموعه منظم و کامل در پزشکی نیست.

آمیخته شدن طب جسمانی با طب روحانی، همراه با معتقدات مذهبی مردم، مبنی بر اینکه طب القرآن و طب النبی از طریق وحی الهی، مطمئن ترین و بهترین طب برای بهداشت و تندرستی و پیش گیری از بیماری هاست،