پزشکی در اسلام صفحه 47

ارزش علمی و اجتماعی کار خود را نادیده می گیرد و آبروی حرفه پزشکی را بر باد می دهد.

ب) بردباری

ب) بردباری

روابط اجتماعی میان انسان ها و تار و پود جامعه انسانی، با صبر و بردباری استحکام می یابد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «اَللّهُمَّ أَغْنِنِی بِالْعِلْمِ وَ زَیِّنِّی بِالْحِلْمِ...؛ خدایا مرا با دانش بی نیاز گردان و با بردباری زینت بخش».(1)

بردباری، از لوازم حرفه پزشکی و زینت بخش آن است؛ زیرا پزشک همواره با افرادی روبه روست که بر اثر بیماری، صبر خود را از دست داده اند و ممکن است برخورد تند و نامناسب داشته باشند.

بی شک، درمان این افراد، صبر و حوصله ویژه ای می خواهد. بنابراین، باید توجه داشت که بیماران افزون بر ناراحتی جسمی، از نظر روحی نیز آزرده اند. پزشک باید خود را به جای بیمار قرار دهد تا شرایط او و همراهانش را درک کند.

ج) نفی خودمحوری و غرور پزشکی

ج) نفی خودمحوری و غرور پزشکی

خودمحوری و غرور، از خودپسندی انسان سرچشمه می گیرد. اعمال و افکار انسان مغرور، در نظرش عالی، ایدئال و الگوست. بنابراین، بدی ها، ضعف ها و کاستی های خود را نمی بیند و چون خود را بالاتر از دیگران می پندارد، به تحقیر آنان می پردازد. ازاین رو، مردم و به ویژه اطرافیانش از او بیزار و گریزانند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: «مَنْ تَواضَعَ اللّه َ رَفَعَهُ اللّه ُ وَ مَنْ تَکَبَّرَ وَضَعَهُ اللّه ُ؛ هرکس برای خدا فروتنی کند، خدا او را بالا برد و هر که تکبر ورزد، خدا او را