پزشکی در اسلام صفحه 48

پست کند.»(1) احتمال ابتلا به این بیماری اخلاقی، برای همه وجود دارد، ولی نیاز حیاتی مردم به پزشک و جایگاه ویژه پزشکان در جامعه، آنان را بیش از دیگران می تواند گرفتار این صفت ناهنجار سازد و زمینه ساز انحراف فکری و عملی پزشک شود. «غرور پزشکی مانع مشورت و تحقیق پزشک می شود و گاهی او را از توجه به سخنان بیمار نیز که از مهم ترین راه های تشخیص بیماری است، باز می دارد.»(2) این غرور ناشایست می تواند حتی به حوادث تلخ جبران ناپذیر بینجامد، مثل تجویز داروی اشتباه یا عمل جراحی بدون دقت و مشورت که زندگی بیمار را به خطر می اندازد.

د) خوش اخلاقی

د) خوش اخلاقی

اخلاق خوش، در زبان و چهره انسان نمود می یابد و مؤمن همواره دارای چهره ای گشاده و بشاش است، چنان که حضرت علی (ع) می فرماید: «أَلْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ»(3) و رسول اکرم صلی الله علیه و آله نیز فرمود: «إِنَّ اَحَبَّکُمْ إِلَیَّ وَ أَقْرَبَکُمْ مِنِّی مَجْلِسا یَوْمَ الْقِیامَهِ أَحْسَنُکُمْ خُلُقا؛ محبوب ترین شما نزد من و نزدیک ترین شما به من در روز قیامت، شخصی است که اخلاقش از همه بهتر باشد».(4)

حسن خلق برای هر کسی لازم و شایسته و برای کسانی که با جامعه ارتباط مستقیم دارند، ضروری تر است. پزشک تندخو، بیماران را در وضع دشوار و ناهنجار قرار می دهد. چنین پزشکی تحمل شنیدن سخنان بیمار را ندارد. در نتیجه، بیمار جرئت نمی کند بیماری خود را به درستی با او در

1- نهج الفصاحه، ترجمه و تألیف: ابوالقاسم پاینده، تهران، جاویدان، 1346، چ 2، ص 578.
2- حسین منصوری، اخلاق پزشکی، تهران، فؤاد، 1371، چ 2، ص 24.
3- نهج البلاغه، ترجمه: فیض الاسلام، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1363، ص 1243، قصار 325.
4- جامع السعادات، ج 1، ص 308.