پزشکی در اسلام صفحه 49

میان بگذارد و از آن جا که تشخیص بیماری، شرط نخست و اساسی درمان است، پزشک در درمان بیمارش موفق نمی شود.

ه_) بی توجهی به امور مادی

ه_) بی توجهی به امور مادی

کار و تلاش برای تأمین نیازها، لازمه زندگی است و شارع مقدس نیز آن را تأیید و به آن سفارش کرده است، ولی امور مادی نباید از توجه پزشک به امور معنوی و رسالت انسانی اش بکاهد. پزشکی فقط حرفه نیست، بلکه یک مسئولیت است. بنابراین، نباید آن را با معیار مادی سنجید، بلکه باید آن را فراتر از مادیات و در شمار امور معنوی دانست. مرتبه والای این رسالت را نمی توان با پربهاترین امور عادی عوض کرد.

ظرافت کار پزشک، سروکار داشتن با روح و جسم آدمی است و هدف او نیز باید حفظ سلامت این دو باشد. بر این اساس، جنبه های دیگر در حاشیه این انگیزه متعالی قرار می گیرد. خداوند در قرآن کریم می فرماید: «مَنْ أحْیاها فَکَأنَّما أَحْیَا النّاسَ جَمِیعا؛ هر کس انسانی را زنده بدارد، گویا همه مردم را زنده کرده است.» (مائده: 32)

اصالت یافتن انگیزه های مادی در پزشکی، افزون بر اینکه از انگیزه پزشکان در درمان بیماری ها می کاهد، آسیب بزرگی نیز به کرامت این حرفه وارد می سازد. برای مثال، گاه دیده شده است که پزشکان جراح و متخصص، افزون بر حق عمل و سهم پزشک که بیمارستان ها برای آنان در نظر می گیرند، از بیمارانی که به عمل جراحی نیاز دارند، دست مزد می خواهند. بیماران نیز چاره ای جز پرداخت این پول اضافی ندارند، در