پزشکی در اسلام صفحه 73

به طور کلی در تمام کارهای مربوط به معالجه و طبابت و جراحی و کارهایی از قبیل خون گرفتن، آمپول زدن و کارهای شکسته بندی، گچ گرفتن و... مرد باید به دکتر مرد و زن باید به دکتر زن مراجعه نماید. مگر اینکه طبیب هم جنس و مماثل پیدا نشود و زن از روی ناچاری برای حفظ جان خود، جهت معالجه، به دکتر مرد مراجعه کند و دکتر مرد هم به ناچار برای حفظ جان زن نامحرم لازم باشد که اقدام به معالجه و انجام کارهای فوق نماید و بالعکس، مرد هم در چنین مواردی ناچار شود به دکتر زن که نامحرم است، مراجعه نماید و دکتر زن هم به ناچار در این زمینه نسبت به معالجه مرد نامحرم اقدام نماید.(1)

بنابراین، هنگامی که حفظ جان بیمار در مقابل برخی آداب شرعی قرار می گیرد، در صورت ناممکن بودن رعایت دستورهای اولیه شرع و قرار گرفتن در شرایط ناچاری مثل ترس از تلف شدن جان بیمار یا احتمال مرگ یا وارد آمدن زیان های جبران ناپذیر به بیمار در صورت تأخیر در نجات او، حفظ جان بیمار مهم تر دانسته شده و اسلام، ترک آن آداب شرعی را روا دانسته است. بی شک، عمل به این احکام ثانویه که حکم دین در شرایط ویژه است، در حقیقت، عمل به حکم پروردگار و تسلیم شدن در برابر حق است و زندگی بیمار را از خطر جدی نجات می بخشد.

ب) درمان و تجویز دارو

ب) درمان و تجویز دارو

در مورد درمان و تجویز دارو، آنچه در بحث احکام فقهی طب مطرح است، درمان با چیزهای حرام است. البته مسئله ناچاری و «ضرورت» که پیش تر بیان شد، در اینجا نیز مطرح است؛ یعنی «مصرف هر یک از مواد حرام برای