کتابخانه بالقرآن

تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 1

صفحه 1

دیباچه

سپاس خدایی را که خود زیباست و زیبایی را دوست دارد، همو که از هر انگشت قدرتش، هنری ریزان است و از هر دست حکمتش، بذر زیبایی افشان. اوست تنها زیباآفرینی که «کُلَّ یَومٍ هُوَ فی شَأن».

جهان بی مثال، آینه ای از جمال اوست و هستی بی قرین، رشحه ای از هزاران هزار هنرش. گنبد کبود و هفت رنگ کمانش تنها چکابه ای است از اقیانوس زیبایی اش. بهار و بلبل و گلستان نسترن و یاسمن را نشاید که وصف جمال بی بدیلت کنند. انگشت به حیرت می گزد هر آن کس که نَمی از بَمِ حُسنت تر کند و دستان خویش به چاقوی شگفتی می بُرد هر آن که یوسفی از یوسفانت بیند.

مگر نه آنکه حُسن، آن دارد که یوسف آفرید! دلبرا ما را سرگشته و شیدای خود کن. پور یعقوب را دلدادگی به تو، عزیز مصر ساخت و دین خواهی و دین جویی حسین بن علی (ع) بود که او را شهره بازار عشق کرد. به راستی زینب (س)، دختر مرتضی علی (ع)، از کدام سبوی زیبای معرفت نوشیده بود که نغمه «ما رَأَیْتُ اِلاّ جَمیلاً» سر می داد؟ مگر نه این است که کربلا از زشتی و آلودگی بدسیرتان، کرب وبلا شد. سبحان الله اوست دانش آموخته مکتب «هر چه از دوست رسد نیکوست».