تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 108

سه _ ترس از نفس اماره

سه _ ترس از نفس اماره

دین به ما می آموزد که برای رسیدن به صفت ها و رفتارهای زیبای انسانی، باید از نفس اماره بپرهیزیم؛ زیرا انسان را به سوی حیوانی شدن می کشاند و روح را از حرکت به سوی انسانی بودن باز می دارد. حیله های این نفس رذیله، «تسویل» است. تسویل؛ یعنی زیبا جلوه دادن امور زشت. بنابراین، به راحتی، انسان را به سوی زشتی ها می کشاند، در حالی که خود فرد متوجه چنین حرکتی نیست.

قرآن کریم از زبان حضرت یوسف (ع) بیان می کند:

وَ ما أُبَرِّی ءُ نَفْسی إِنَّ النَّفْسَ َلأَمّارَهٌ بِالسُّوءِ إِلاّ ما رَحِمَ رَبّی اِنَّ رَبّی غَفُورٌ رَحیمٌ. (یوسف: 53)

و من نفس خود را تبرئه نمی کنم؛ زیرا نفس به بدی امر می کند، مگر کسی را که خدا به او رحم کند؛ زیرا پروردگار من آمرزنده مهربان است.

چهار _ بازگشت به فطرت

چهار _ بازگشت به فطرت

خداوند حکیم، انسان ها را با فطرت و سرشتی پاک، خداجو و سعادت طلب آفریده است:

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنیفًا فِطْرَتَ اللّهِ الَّتی فَطَرَ النّاسَ عَلَیْها لا تَبْدیلَ لِخَلْقِ اللّهِ ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لا یَعْلَمُونَ. (روم: 30)

پس روی خود را با گرایش تمام به حق، به سوی این دین کن. با همان سرشتی که خدا مردم را بر آن سرشته و آفرینش خدا تغییرناپذیر است. این است همان دین پایدار، ولی بیشتر مردم نمی دانند.

فطرت انسانی به گونه ای است که اگر انحرافی در آن ایجاد نشود، انسان را در گرایش به زیبایی های معنوی تشویق می کند. در این مسیر، گناهان سبب انحراف انسان از فطرت نخستین می شوند. دین می کوشد