تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 114

آزادی انسان را از میان می برد. درخواست از کسی که خود نیازمند است، هیچ سودی نخواهد داشت.(1)

ب) زیباروشی در ارتباط انسان با خویش

اشاره

ب) زیباروشی در ارتباط انسان با خویش

زیر فصل ها

یک _ تکریم خویش

دو _ تهذیب نفس

سه _ علم آموزی

چهار _ خودآرایی

پنج _ محاسبه

شش _ سامان دهی امور

یک _ تکریم خویش

یک _ تکریم خویش

از مهم ترین آموزه های دین درباره رابطه انسان با خود، «تکریم خویش» است. تکریم نفس به معنای گرامی داشتن آن است؛ زیرا انسان، آفریده خداست و می تواند به مراتب بالایی از کمال دست پیدا کند. از مهم ترین آثار این رفتار، دوری از کارهای پست و آلودگی ها و گناهان است. کسی که خود را گرامی می دارد، به اموری که در شأن او نیست، نمی پردازد، مانند فردی که حاضر نیست طلا و جواهرات خود را با مشتی خاک بی ارزش معامله کند.

کرامت نفس، با غرور و کبر متفاوت است؛ کسی که نفس خود را تکریم (به معنای دینی آن) می کند، همچون کسی است که هدیه محبوب خود را گرامی می دارد. بنابراین، انسان باایمان نیز چون وجود خود را هدیه ای الهی می داند، آن را محترم می شمارد و از پرداختن به امور پست و بی ارزش می پرهیزد.

آموزه های دین درباره تکریم نفس را می توان چنین برشمرد:

1. امام علی (ع) می فرماید:

اَکْرِمْ نَفْسَکَ عَنْ کُلِّ دَنیَّهٍ وَ اِنْ ساقَتْکَ اِلی رَغْبَهٍ فَاِنِّکَ لَنْ تَعْتاضَ بِما