تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 15

ب) معیار زیبایی

اشاره

ب) معیار زیبایی

از دیدگاه عینی گرایی (ابژکتیو) زیبایی، امری ذاتا نسبی نیست. ازاین رو، زیبایی، معیارهای پایداری دارد که ارکان تعریف زیبایی را تشکیل می دهند. از سویی می دانیم حقایق ذاتی اشیا برای ما نامعلومند. تنها خالق اشیاست که از حقیقت امور آگاه است و می تواند آنها را معرفی کند. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که معیارهای زیبایی را باید در بیان الهی که همان دین است، جست وجو کرد؛ زیرا تنها خدا، حقیقت زیبایی را می شناسد. هم اوست که می تواند آن را به درستی تعریف کند و درست به همین دلیل است که خداوند بزرگ، فرمان های خود را «حسنه» به معنای زیبا معرفی می کند. در نگاه دین، کار زیبا با عمل به فرمان های الهی پدید می آید. به همین دلیل، «محسن» در آیه های قرآن و روایت های اسلامی به معنای «انجام دهنده کار زیبا» آمده است.

زیبایی در عالم ممکنات، تجلی زیبایی مطلق است. ازاین رو، او بهتر از هر کسی می تواند زیبایی را تفسیر و معیارگذاری کند. نتیجه کلی این نظریه آن است که هر چه موافق با دین بود، حسنه، یعنی زیباست و هر چه با آن مخالفت داشت، سیئه؛ یعنی زشت خواهد بود.

ممکن است برخی بگویند دین نمی تواند معیار اصلی و کلی زیبایی شناسی باشد؛ زیرا ما برخی امور را زیبا می بینیم، در حالی که دین آنها را زشت معرفی می کند یا برعکس. پس این معیار، دقیق و علمی نیست.