تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 32

خودآرایی را دوست دارد و فقر و فقرنمایی را ناخوش دارد. هرگاه خداوند به بنده ای نعمتی دهد، دوست دارد اثر آن را در او ببیند.» از ایشان پرسیدند: چگونه؟ فرمود: «لباس تمیز بپوشد، خود را خوش بو کند، خانه اش را گچ کاری کند، جلو در حیاط خانه را جارو کند. حتی روشن کردن چراغ پیش از غروب خورشید، فقر را از میان می برد و روزی را زیاد می کند».(1)

نکته 20. مهم ترین نکته ای که می تواند به شبهه ناسازگاری دین با زیبایی، پاسخ دهد، این آیه شریفه است که می فرماید:

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینَهَ اللّهِ الَّتی أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ؟! (اعراف: 32)

(ای پیامبر) بگو: زیبایی هایی را که خدا برای بندگانش پدید آورده و [نیز] روزی های پاکیزه را چه کسی حرام گردانیده است؟

با توجه به نکته های بالا، افزون بر درک رابطه دین با زیبایی، درمی یابیم که دین تنها برای زیباسازی دنیا و آخرت بشر نیامده است. توجه به آیه قنوت نماز این ادعا را تأیید می کند؛ خدا در این آیه به بشر می آموزد که همواره زیبایی های دنیا (محسوس) و زیبایی های آخرت (معقول) را از پروردگار بخواهد:

رَبَّنا آتِنا فِی الدُنیا حَسَنَهً و فِی الآخِرَهِ حَسَنَهً وَ قِنا عَذابَ النّارِ.(بقره: 201)

پروردگارا! در این دنیا به ما نیکی (زیبایی) و در آخرت [نیز] نیکی (زیبایی) عطا کن و ما را از عذاب آتش [دور] نگه دار.