تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 43

را در پی دارد و اندیشه ناروا، رفتار نازیبا و زشت را در پی خواهد داشت؛ زیرا «از کوزه برون همان تراود که در اوست». برای مثال، «معاداندیشی»، احسان و عدل را در پی دارد و «خودخواهی»، ستم را.

مطالب این گفتار را در چهار محور کلی «جهان، انسان، خانواده و اجتماع» پی می گیریم.

الف) زیبااندیشی درباره جهان هستی

اشاره

الف) زیبااندیشی درباره جهان هستی

زیر فصل ها

یک _ اعتقاد به خالق

دو _ خوش بینی نسبت به خالق

سه _ خوش بینی به نظام جهان

چهار _ ایمان به معنادار بودن جهان

پنج _ مزرعه اندیشی دنیا

یک _ اعتقاد به خالق

اشاره

یک _ اعتقاد به خالق

نخستین آموزه دین درباره اندیشه انسان نسبت به جهان هستی، «اعتقاد به خالق» است. اندیشه ای که نقطه اوج و اتصال مخروط اندیشه های دینی را تشکیل می دهد و همه زیبایی های دینی در سه حوزه اندیشه، روح و روان و رفتار انسان ها از همین اندیشه سرچشمه می گیرند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله در ابتدای دعوت خود می فرمود: «قُولوا لا اِلهَ اِلّا اللّه َ تُفْلِحُوا؛ بگویید؛ به جز الله هیچ خدایی نیست تا سعادتمند شوید.»(1) ناگفته نماند که اسلام بر پذیرش استدلالی و برهانی این اندیشه و نه پذیرش تقلیدی و تعبدی آن، تأکید دارد.(2)

این اندیشه، تفکری زیبا و مطلوب است؛ زیرا هم ملاک های زیبایی را دارد و هم آثاری بس زیبا تولید می کند. قرآن کریم، زیبایی ایمان و اعتقاد به خالق را چنین تأیید می کند. «وَ لکِنَّ اللّهَ حَبَّبَ إِلَیْکُمُ اْلإیمانَ وَ زَیَّنَهُ فی قُلُوبِکُمْ؛