تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 46

از دیگر آثار زیبای «خالق اندیشی»، رشد و تعالی به سوی کمال مطلق است. خداشناسی، خداپرستی را در پی دارد و خداپرستی با «خدا گونه» شدن پایان می پذیرد. بنابراین، رشد تا این مرحله، مرهون اندیشه «خداپذیری» است. پروردگار در حدیثی قدسی می فرماید:

بنده من، مرا پرستش کن تا تو را مثل خودم کنم... من توانگری هستم که فقیر نمی شوم. تو را نیز توانگری کنم که تهی دست نشوی. من هرگاه چیزی را اراده کنم، به وجود می آید. تو را هم چنین کنم که هرگاه هرچه بخواهی، ایجاد شود.(1)

چنین رشدی که تنها در سایه اعتقاد و ایمان به خدای جهان آفرین ایجاد می شود، بیشترین «سود و لذت» و کامل ترین «کمال های» انسانی را که همان رسیدن به مقام قرب الهی و جایگاه خلیفه الهی است، در پی دارد.

سوم _ نفی خودمحوری و خودخواهی

سوم _ نفی خودمحوری و خودخواهی

سومین اثر زیبای «ایمان به خدا» رهایی انسان از خودخواهی است. در طول تاریخ بشر، «خودمحوری و خودخواهی» منشأ بسیاری از فتنه ها، جنگ ها و جنایت ها بوده و هست. این صفت زشت رفتارهای نازیبا و زشتی را تولید کرده است که مطالعه آنها نفرت همگان را در پی دارد.

اعتقاد به خالق چون به «خدامحوری» و پذیرش «دین» می انجامد، از پدیدار شدن صفت زشت «خودمحوری» جلوگیری می کند و مانع دیکتاتوری فردی و جمعی می شود. حکومت پیامبران به ویژه پیامبر اسلام