تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 48

1. «اَلْحَمدُلِلّهِ رَبِّ العالَمینَ؛ ستایش خدایی را که پروردگار جهانیان [است]». (حمد: 1)

2. «اِنَّ اللّهَ لایَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّهٍ؛ در حقیقت، خدا هم وزن ذره ای ستم نمی کند». (نساء: 40)

3. «اِنَّ اللَّه بِالنّاسِ لَرَئؤُفٌ رَحیمٌ؛ خدا [نسبت] به مردم دل سوز و مهربان است». (بقره: 143)

4. «وَ کانَ اللّه ُ عَلی کُلِّ شَی قَدیراً؛ و همواره خداوند بر هر چیزی تواناست». (فتح: 21)

5. «اِنّ اللّهَ کانَ عَلیماً حَکیماً؛ خداوند همواره دانای حکیم است». (احزاب: 1)

خداوند، خود را در تمام سوره های قرآن (به جز توبه)، رحمان (وسیع الرحمه) و رحیم (دائم الرحمه) معرفی می کند. مجموعه این صفت ها عامل «خوش بینی» به خالق هستی است. پیداست که هر چه ما به خداوند «خوش بین تر» باشیم، از رحمت او بیشتر بهره می بریم. امام رضا (ع) در این باره می فرماید:

گمان خود را به خدا زیبا کن؛ زیرا خداوند عزوجل می فرماید: «رحمت من در گرو گمان بنده مؤمن، نسبت به خودم است». اگر گمانش خیر بود، مشمول خیر و رحمت می شود و اگر گمانش شر بود، مشمول شر و بدی می گردد.(1)

خوش بینی به خدا، اندیشه ای زیباست. جنبه های زیبایی این اندیشه عبارتند از:

1. خوش بینی به خالق، اندیشه ای «کمالی» به شمار می رود؛ زیرا موافق با عقل است.