تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 52

انسان ها با توجه به جهان بینی خود، با نگاه های گوناگونی به نظام حاکم بر جهان و انسان می نگرند. برخی، آن را پوچ و بی هدف، عده ای، آن را ظالمانه و گروهی هم آن را زیبا می دانند. اندیشه دینی بر «احسن» بودن نظام جهان تأکید می کند؛ یعنی آفریده های جهان و نیز برنامه و نظام حاکم بر آنها به بهترین حالت تنظیم شده اند و به تعبیر رساتر نمی توان بهتر از نظام موجود، نظامی در این جهان برپا کرد. به این اندیشه «نظام احسن» گفته می شود.

قرآن کریم در دو جمله کوتاه، خلقت جهان و انسان را زیبا معرفی می کند: «اَلَّذی اَحْسَنَ کُلَ شی خَلَقَه؛ همان کسی که هر چیزی را که آفریده است، نیکو آفرید». (سجده: 7) و لَقَدْ خَلَقْنَا اْلإِنْسانَ فی أَحْسَنِ تَقْویمٍ؛ به راستی، انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم». (تین: 4)

دین به ما می آموزد که نظام خلقت به بهترین و زیباترین حالت برپا شده است. بنابراین، اگر موضوعی هم در دید ما ناخوشایند و نازیبا جلوه کند، باید با بینشی عمیق، واقعیت و حقیقت زیبای آن را درک کنیم؛ زیرا چه بسیارند انسان هایی که زیبایی چیزی را درک کنند.(1)

در فلسفه اسلامی نیز درباره اندیشه زیباتر بینی جهان بحث می شود.(2) ازاین رو، فیلسوفان جمله معروفی دارند که: «لَیْسَ فِی الْاِمْکانِ اَبْدَعُ مِمّا کانَ؛ بدیع تر و زیباتر از آنچه در عالم یافت می شود، ممکن نیست.» برای اثبات زیبایی اندیشه «نظام احسن»، بیان آثار زیبای این اندیشه کافی است.