تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 58

مکتب اخلاقی را معرفی می کند، باور داشتن به معنادار بودن جهان را پیش روی ما می نهد. انسان معتقد به این اندیشه، به معاد ایمان دارد؛ جایی که هدف های خلقت در آنجا برآورده و استعدادهای انسان شکوفا می شود.

فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْرا یَرَهُ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرا یَرَهُ.(زلزله:7و8)

پس هر که هم وزن ذره ای نیکی کند، [نتیجه] آن را خواهد دید و هر که هم وزن ذره ای بدی کند، [نتیجه ]آن را خواهد دید.

بنابراین، «امید» به دست آوردن پاداش الهی، ضمانت انجام دادن زیبایی ها (بایدها) و ترس از عذاب اُخروی، ضمانت ترک زشتی ها (نبایدها) است. این ضمانت چنان کاربردی است که در همه حالت ها، حتی در خلوت ترین مکان ها نیز کارآمد خواهد بود. اندیشه معناداری جهان از زیباترین اندیشه هاست؛ زیرا با وجود آن، جامعه ای اخلاقی پدید می آید و زشتی ها از آن برچیده می شوند.

چهارم _ پاسخ به «جاودانی خواهی» انسان

چهارم _ پاسخ به «جاودانی خواهی» انسان

بی شک، انسان، جاودانی خواه است. با درک اندیشه معناداری جهان، این صفت ارضا می شود؛ زیرا باز هم برای رسیدن به آن باید به معاد که سرایی جاوید و همیشگی است، ایمان داشت. دین دار، هدف خلقت را پرداختن به امور مادی و سپس فانی شدن نمی داند، بلکه بر این باور است که مرگ، انتقال از دنیا و ورود به جهان آخرت است. بنابراین، جاودانه ماندن را به معنای واقعی، نه وهمی و خرافی می پذیرد؛ امری که بی دینان هرگز نمی توانند به درستی به آن پاسخ دهند. آنان، مرگ را پایان زندگی خود می دانند. قرآن از زبان ایشان می گوید: «أَ إِذا مِتْنا وَ کُنّا تُرابًا وَ عِظامًا أَ إِذا