تبلور زیبایی های دین در زندگی انسان صفحه 69

عبادت خدا، به سوی سرچشمه همه کمال ها و زیبایی ها حرکت می کند. عبادت، پیوند موجودی مخلوق و محدود را با خالقی نامحدود ممکن می کند. انسان هر چه به خدا نزدیک تر شود، رشد و تکامل بیشتری می یابد. از سوی دیگر، خدا منشأ همه خوبی ها و برکت هاست. بنابراین، هر که به او نزدیک تر شود، سود بیشتری می برد.

«قرب به خدا»، هدف عبادت به شمار می رود و معنای آن «خدا گونه» شدن است؛ زیرا کسی به خدا نزدیک است که صفت های الهی را در خود ایجاد کند و هر کس صفات الهی را دارا شد، به میزان ظرفیت خود، خداگونه است. این واقعیت را امام صادق (ع) در قالب حدیثی زیبا بیان می کند: «اَلْعُبودَّیِهُ جُوهَرهٌ کُنْهُها الرُّبُوبِیَّهُ؛ عبادت کردن خدا، گوهری است که باطنش رسیدن به قرب ربوبی است.»(1) بنابراین، «کمال»، فایده و لذت بیشتر در چیزی است که انسان را به خالق هستی «نزدیک تر» کند و بر اثر این نزدیکی، به مقام جانشینی خدا و خداگونه شدن برساند. اندیشه «عبادت خدا»، اندیشه ای زیباست؛ زیرا معیارهای زیبایی را داراست. برخی از این آثار عبارتند از: رشد و تکامل، دوری از زشتی هایی مانند تکبر، ستم و حیوانی شدن. آزادی از اسارت هوا و هوس و تمام طاغوت ها و رسیدن به مقام بسیار والای جانشینی خدا.