استعمار فرانو: رویارویی زرسالاران اقتدار طلب با اسلام صفحه 3

پیش­گفتار

پیش­گفتار

«استعمار» از معدود واژه­هایی است که همه ملت­های محروم و ستم­دیده جهان از آن تعریفی مشترک دارند. «تصرف دولتی قوی در مملکتی ضعیف، غصب اموال و پای مال کردن حقوق ملت ضعیف»،(1) برداشت مشترک همه ملت­های ضعیف جهان از واژه استعمار است.

نخستین حالت از چهره کریه استعمار که خود را به مردم جهان نشان داد، اشغال سرزمین ملت­های ضعیف و حضور فیزیکی نیروهای بیگانه در آن سرزمین بود. با گذشت زمان، مقاومت ملت­های مستعمره، استعمارگران را مجبور کرد تا برای غارت این کشورها، شیوه دیگری در پیش گیرند. اشغال سیاسی و کنترل هیئت حاکمه و دولت کشورهای ضعیف که «استعمار نو» نامیده شد، دومین حالت از چهره استعمار بود. پس از چندی، این شکل از استعمار نیز در نظر استعمارگران، کارآیی خود را از دست داد و همین امر سبب شد تا استعمارگران به حالت دیگری از استعمار روی آورند؛ حالتی که متناسب با ویژگی­های عصر کنونی است و «استعمار فرانو» نامیده می­شود.