هم بستگی و وحدت اجتماعی، از آرمان هایی است که بشر در طول تاریخ
در پی تحقق آن بوده؛ وحدتی که همواره بحران ها و تنش های اجتماعی و
سیاسی موجب تزلزل و از بین رفتن آن شده است. پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله با
آموزه های الهی خویش برای ایجاد و تقویت این وحدت و هم بستگی میان انسان ها و از بین بردن نفاق و دودستگی، نقش اساسی ایفا کرد و این گونه بر
تعالی تمدن اسلامی خویش شتاب و غنا بخشید.
به طور کلی، همه تمدن های جهانی در سایه هم رأیی، هم دلی و هم فکری
سیاسی و عقیدتی پدید آمده است. بی شک، آموزه های نبوی در ایجاد و
تحکیم پیوند و هم بستگی میان مسلمانان نقش اثرگذاری داشته است که به
بررسی این اثرگذاری می پردازیم.
بر اساس آیات قرآن کریم و سخنان پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله، ایمان به خدای یگانه
و پرهیزکاری تنها ملاک برتری انسان ها بر یکدیگر است، چنان که
رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید:
همه مردم از زمان گذشته تاکنون مانند دندانه های شانه برابرند و عرب بر
عجم و سرخ بر سیاه برتری ندارد. ملاک برتری، ایمان به خدا و
پرهیزکاری است (که همان شرط تقرب به خداست). (1)
رسول اکرم صلی الله علیه و آله از فرصت های گوناگون برای ایجاد و تحکیم وحدت و
هم بستگی میان مسلمانان استفاده می کرد. بر این اساس، با رشد و گسترش
اسلام، میان اعراب و دیگر مسلمانان وحدتی پدید آمد که به منظور تحقق
هدفی متعالی که همان حفظ و گسترش اسلام بود، رشته انسجام آنان را محکم
ساخت. در آموزه های زندگی بخش اسلام، بر وحدت و برادری بر اساس
1- . فروغ ابدیت، ج 2، ص 342.