اندیشه های تربیتی استاد مرتضی مطهری (ره) صفحه 189

یعنی نگران عاقبت و آینده بودن، فکر و تدبیر برای آینده و عاقبت یک کار کردن، ولی خشیت آن حالتی است که ترس بر انسان مسلط می شود و انسان جرئت را از دست می دهد. جرئت خود را از دست دادن؛ یعنی شجاعت نداشتن، شهامت نداشتن. تدبیرهای عاقلانه برای نگرانی هایی که در عاقبت کار ممکن است پیش بیاید، غیر از این است که انسان جرئت و شهامتش را از دست بدهد. قرآن می گوید: داعیان الی اللّه و مبلّغان حقیقی، در مقابل خدا خشیت الهی دارند، یک ذرّه جرئت و تجرّی بر خدا در وجودشان نیست، ولی در مقابل غیر خدا جرئت محض هستند و یک ذرّه خود را نمی بازند «وَ لاَ یَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلاَّ اللَّهَ». (1)

فعالیت مربی به ویژه در تربیت جامعه، شرایط ویژه ای متناسب با آن جامعه دارد. ترس از مخالفت ها نباید سبب خالی کردن میدان تربیت شود، بلکه باید استقامت ورزید. این پایداری تنها در پرتو خشیت الهی حاصل می شود. مربی ای که خداترس نباشد، مردم ترس است و به زودی خود را می بازد و از میدان می گریزد.

ج) وظایف مربی

اشاره

مربی وظایف و تکالیفی دارد که اگر به آنها آشنا نباشد و آنها را عملی نسازد، نمی تواند در میدان تربیت ثمربخش باشد. برخی از این وظایف به حوزه آگاهی ها و برخی به گستره رفتار و عملکرد مربی مربوط می شود. این وظایف عبارتند از:

یک _ آگاهی از راه ها و ابزار تربیت

«ادْعُ إِلَی سَبِیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَهِ وَالْمَوْعِظَهِ الْحَسَنَهِ وَ جَدِلْهُم بِالَّتِی هِی أَحْسَنُ؛ [روم] را با