اندیشه های تربیتی استاد مرتضی مطهری (ره) صفحه 205

تضعیف می کنند. آن آدمی که تن پرور به معنای نفس پرور و شهوت پرور است و دایماً دنبال تنقل و انواع لذت های جسمی است، اولین اثر کارهایش این است که جسمش را خراب و ضعیف می کند. معمولاً پرورش واقعی جسم ملازم است با تحمل نوعی محرومیت های جسمانی». (1)

برای تقویت جسم و رسیدگی به آن سرمایه گذاری لازم است، ولی گاهی این رسیدگی ها تا آنجا پیش می رود که انسان را از توجه به دیگر استعدادهای وجودی باز می دارد، به گونه ای که پیشرفت در امور جسمانی سبب غفلت از تکامل در امور ذهنی یا روحی و معنوی می شود. در واقع «اگر کسی تمام همتش تقویت جسمش باشد، نقص کارش این نیست که جسمش را تقویت کرده و مثلاً نگذاشته دندانش خراب شود، بلکه این است که جنبه های دیگر را مهمل گذاشته است. آن چیزی که در مورد این افراد، بد است، حصر است. مثالی می زنم، شما اگر بچه ای را ببینید که همواره بازی می کند؛ یعنی وقت کارهای دیگر را هم به بازی می گذراند، یقیناً خیلی ناراحت می شوید، ولی این معنایش این نیست که شما با بازی کردن طفل مخالف هستید. اگر همان بچه یک روز بازی نکند، او را پیش طبیب می برید. پس اگر انسان بخواهد تمام وقتش را صرف تربیت جسم کند کار بدی کرده، ولی نه از این جهت که تقویت جسم کرده، بلکه از این جهت که سایر جهات را تضعیف نموده است». (2)