منتخبان بصیر: بررسی و پاسخ به شبهه های موجود درباره مجلس خبرگان رهبری صفحه 37

و آنها را راهنمایی کردن و حقایق را به آنها رساندن. به کار نادرست و خلاف آنها، آن جایی که لازم است اشاره کردن؛ از آنها سؤال نمودن. در صدر اسلام این روحیه در میان مردم تقویت می شد و سرکوب نمی شد. زمان خلیفه دوم، خلیفه روی منبر رفت و به مردم گفت: «اگر من کج رفتم، مرا راست کنید»؛ یعنی هدایت کنید. اشتباهاتم را بگویید. یک عربی بلند شد، شمشیرش را بیرون آورد و گفت: «اگر کج رفتی، با شمشیر تو را راست خواهیم کرد»؛ یعنی تا این حد به مسلمان اجازه داده شد که با مسئولان امر با صراحت حرف بزند.(1)

نصیحت رهبران نه تنها حق مسلّم مسلمان، بلکه از حقوق حاکم بر مردم نیز به شمار می آید؛ زیرا نصیحت به ویژه هنگامی که از سر دل سوزی و نیک خواهی باشد، نه تنها مانع سامان دهی امور و عزت مندی حاکمان نیست، بلکه امکان مناسبی برای شناسایی نارسایی ها و پالایش ناراستی هاست و پی آمد آن جز توسعه عزّت و شوکت «ملک و دولت» نخواهد بود.

اندیشمند معاصر، آیت الله مصباح یزدی دراین باره به مطالب شایسته ای اشاره دارد:

یکی از حقوقی که مردم دارند؛ یعنی حقوقی که امام بر مردم دارد، این است که نسبت به او یک رنگ باشند: «النصیحه لائمه المسلمین». نصح و نصیحت، یعنی یک رنگ بودن، خیانت نکردن، فریب کاری نکردن. شاید مهم ترین تعبیری که می شود جایش گذاشت، دل سوزی و خیرخواهی است. «النصح لامام المسلمین؛ یعنی خیرخواه امام باشد». اگر یک جایی اشتباهی کرد، متوجهش کند. این کار بسیار خوب و لازم است و می بایست باشد.