اهداف و چشم اندازهای جهاد اقتصادی صفحه 83

گوناگونی دارد که برخی از آنها خارج از اختیار انسان است. ممکن است به دلیل برخی مسائل، افرادی با کار زیاد، درآمد زیادی نداشته باشند، ولی درهرحال، به عنوان یک اصل از آموزه های اسلامی، پردرآمد بودن امر مطلوبی است.

3. داشتن پس انداز بسیار (بالقوه)

3. داشتن پس انداز بسیار (بالقوه)

آیات و روایاتی که انسان را به دادن قرض الحسنه تشویق می کند، دلالت می کنند بر اینکه مسلمان دارای پس اندازی است که می تواند به دیگران قرض بدهد. اگرچه گاهی انفاق، مصداق قرض دادن به خداوند متعالی (قرض الحسنه) تلقی شده است، قرض دادن به دیگران به­منزله یک قرارداد حقوقی، از اعمال خیری است که انسان مسلمان به انجام دادن آن تشویق شده است. این امر، مستلزم داشتن پس انداز است؛ زیرا معمولاً کسی از درآمد ماهانه و هزینه مصرفی خود قرض نمی دهد.

قرآن کریم درباره قرض دادن می فرماید: «مَّن ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَیُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا کَثِیرَهً؛ کیست آن کس که به [بندگان] خدا وام نیکویی دهد تا [خداوند] آن را برای او چند برابر بیفزاید». (بقره: 245)

روشن است که پس انداز کردن، مستلزم بخل، شحّ و کنز نیست و منافاتی با انفاق، احسان و سخاوت ندارد؛ زیرا هریک از امور خیر، جای خاص خود را دارد، و مسلمان هرکدام را بر اساس آموزه های اسلامی به طور طبیعی انجام می دهد؛ همان طور که از بخل و شح نیز خودداری می کند.

همان طور که اشاره شد مراد از پس انداز کردن، کنز کردن پول و درآمد