مستضعفان از دیدگاه اسلام صفحه 110

پنداشته و دروغ می شمردند، چنان که قرآن می فرماید:

بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ یُحیطُوا بِعِلْمِهِ وَ لَمّا یَأْتِهِمْ تَأْویلُهُ کَذلِکَ کَذَّبَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ. (یونس: 39)

بلکه چیزی را دروغ شمردند که به علم آن احاطه نداشتند و هنوز تأویل آن برایشان نیامده بود. کسانی هم که پیش از آنان بودند، همین گونه پیامبرانشان را تکذیب کردند.

بخش مهمّی از ستیزها ودشمنی ها با حق، از نادانی سرچشمه می گیرد، ولی بسیاری از این مخالفت ها و تکذیب ها مقدّمه سرکشی و برتری جویی بوده است. همچنان که درباره فرعون در قرآن می خوانیم: «فَکَذَّبَ وَ عَصی؛ دروغ شمرد و سرکشی کرد.» (نازعات:21)

همچنین خدای سبحان خطاب به پیامبر بزرگوار اسلام می فرماید:

وَ إِنْ یُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کَذَّبَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْکِتابِ الْمُنیرِ. (فاطر: 25)

اگر تو را تکذیب کنند، به راستی، کسانی که پیش از آنها بودند نیز تکذیب کردند. پیامبرانشان دلایل آشکار و نوشته ها و کتاب روشن برای آنان آوردند. (ولی کوردلان ایمان نیاوردند).

با توجّه به معجزه های پیامبران و دلایل کافی آنان، تکذیب ها و مخالفت های دشمنان با آگاهی و همراه با استکبارورزی بوده است. در واقع، تکذیب، ابزاری در دست مستکبران به شمار می آمد تا با خلع سلاح پیامبران بتوانند حرکت های تباهی آفرین خود را تداوم بخشند.

بر این اساس، همگی آن بزرگواران را تکذیب کردند. در این امر، همه اقوام گمراه در همه زمان ها، به گونه ای شگفت آور همسان بودند.(1)