مستضعفان از دیدگاه اسلام صفحه 180

نماز، رمز ارتباط با پروردگار است. این عبادت بسیار مهم، میان انسان های مؤمن که با حقایق هستی آشنا شده اند و مبدأ بزرگ آفرینش، پیوند استواری برقرار می سازد؛ به گونه ای که تنها در برابر او سر تعظیم فرود آورده و تنها او را برآورده کننده نیازهای خود به شمار می آورند.

نماز، سبب پالایش روح و جسم و پدید آورنده موجی از معنویت در درون آدمی و سدّی نیرومند در برابر گناه است. قرآن در همین باره می فرماید: «إِنَّ الصَّلاهَ تَنْهی عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ؛ همانا نماز از کار زشت و ناپسند باز می دارد». (عنکبوت: 45)

چون خشم و شهوت، سرچشمه انحراف ها و ریشه مفاسد و پلیدی هاست و انسان را به لذّت جویی افراطی و فرورفتن در «فحشا» و ارتکاب «منکرات» و دست اندازی به حقوق دیگران وادار می سازند، قرآن، نماز را به عنوان عاملی بازدارنده در برابر آنها مطرح می کند تا بدین وسیله، طغیان و سرکشی این قوای ویران گر مهار شود.

به دلیل اهمیّت فراوان و ویژگی های منحصر به فرد نماز، قرآن کریم در توصیف حاکمان شایسته می فرماید: «الَّذینَ إِنْ مَکَّنّاهُمْ فِی اْلأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ؛ همان کسانی که چون در زمین به آنان توانایی دهیم، نماز برپا می دارند». (حج: 41) آنان هرگز چونان مستکبران و جبّاران خود کامه، پس از پیروزی و استوار ساختن پایه های قدرتشان، به عیش و نوش و لهو و لعب نمی پردازند و در غرور و مستی فرو نمی روند، بلکه این پیروزی ها را پیش درآمدی برای هرچه بیشتر ساختن خود و جامعه قلمداد می کنند. آنها پس از قدرت یافتن، نه تنها به طاغوتی نو تبدیل نمی شوند که ارتباطشان را با خدا و خلق خدا گسترده و مستحکم تر می سازند.

پیامبر خدا در نخستین روزهای هجرت خود به مدینه، برای اقامه نماز، شالوده مسجدی را پی ریزی کرد که پس از اندک زمانی، مرکز پرستش خدا و رسیدگی به امور اجتماعی مسلمانان گردید.

بر این اساس، بر پا داشتن نماز یکی از وظایف اساسی و مهمّ مستضعفان است که پس از رسیدن به قدرت، باید نسبت به آن اهتمام ورزند.