مستضعفان از دیدگاه اسلام صفحه 99

می فرماید: «فَلَمّا جاءَهُمْ بِآیاتِنا إِذا هُمْ مِنْها یَضْحَکُونَ؛ پس چون موسی، آیات ما را برای آنان آورد، ناگهان ایشان خنده سر دادند». (زخرف: 47)

باید دانست استهزا و خنده آنان برای آن بود تا در نظر توده ها این گونه وانمود کنند که سخنان و رفتار پیامبران به اندازه ای دور از منطق است که پاسخی جز خنده ندارد. این نخستین واکنش طاغوت ها و مستکبران جاهل در مقابل رهبران آسمانی و بیدارگران و یاوران مستضعفان است. جدّی نگرفتن دعوت و برهان های آنان و دادن پاسخ های مسخره آمیز، برای این بود که به دیگران بفهمانند دعوت آنها شایسته بررسی و پاسخ گویی نیست و ارزش برخورد جدّی را ندارد.(1)

در واقع، این گونه رفتارها، نیرنگی بود تا پیشوایانِ دادگستر را به انزوا کشاند، تا بدین وسیله، موانع به استضعاف کشیدن مستضعفان را از پیش رو بردارند و به استکبارورزی خویش ادامه دهند.

4. تهمت و افترا

4. تهمت و افترا

گروه های استکبار پیشه برای دست یابی به اهداف شوم خود به دستاویزهای گوناگونی چنگ می زنند. ترور شخصیّت ها یکی از این سازوکارهاست. با این عمل، تا اندازه ای زمینه عملکردهای دیگر فراهم می گردد؛ زیرا کسانی که در میان توده ها نفوذ دارند، به سبب ترور شخصیتشان، پایگاه مردمی خویش را از دست می دهند و موقعیّت مناسبی هم نمی یابند تا واقعیّت ها را روشن کنند و پرده از روی پنهان کاری های نیرنگ بازان بردارند. در نتیجه، اوضاع برابر خواست بدخواهان پیش می رود و گاه با چنین ترفندهایی، مسیر تاریخ ملّتی دگرگون می شود و خسارت های جبران ناپذیری به بار می آید.

تهمت و افترا از جمله مصداق های ترور شخصیّت شمرده می شود که مستکبران بدین وسیله به پیامبران الهی حمله می کردند تا آنان جایگاه خود را در میان مردم از دست