فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 10

ص:12

ناامیدی در رسیدن به آن بالا گرفته است، انسان را تا پیش از رسیدن به آن، دچار نوعی سرخوردگی می کند. بشر عصر مدرن، حاضر است بیشتر از همه دوران ها کشتار کند و کشته بدهد؛ بجنگد، همواره در تشویش باشد و تشویش ایجاد کند و... . این همه نیز برای رسیدن به رؤیایی است که در ذهن خویش ساخته یا برایش ساخته اند.

هواداران مدرنیته چنان شیفته نقطه پایانی موهوم خویش شده اند که قربانیان جنایت های خویش را نمی بینند و تنها سرعت رسیدن به آن را تشدید می کنند. ازهمین رو، هرچه زمان می گذرد، فرآورده هایی در دنیای تکنولوژی رخ می نماید که بی گمان یک روی سکه اش، سرعت روزافزون دست یابی به محصول در زمان کمتر و در واقع، تصرف زمان است. این مجموعه، شرایطی برای نوع بشر پدید می آورد که شتاب تجربه کردن را نیز افزایش می دهد. این بدان معناست که آنچه در گذشته، تجربه ای زمان بر شمرده می شد، در این دوره، دست یافتنی تر و به دلیل شتاب سرسام آور، نزدیک تر می نماید.

2. گستردگی دگرگونی های ناشی از مدرنیته، موضوعی است که تمدن مبتنی بر آن را از تمدن های پیشین متمایز می سازد. در این دوره کافی بود به گونه ای موج مدرنیته به ملت ها و تمدن های دیگر سرایت می کرد تا ساختارهای اجتماعی _ فرهنگی و نیز موقعیت های سیاسی آن جامعه دست خوش دگرگونی شود؛ به این معنا که تقدیرش تحت اراده غربی قرار گیرد.

3. ماهیت ذاتی نهادهای مدرن نیز موضوع جدایی سنّت و مدرنیته از نگاهی ژرف تر است. از میان صورت های اجتماعی مدرن، می توان به شیوه های رایج شهرنشینی جدید اشاره کرد.

نظام سیاسی دولت ملی، وابستگی همه جایی تولید به صنایع نیروی غیرجاندار یا کالایی شدن کامل فرآورده ها و نیروی کار، صورت های اجتماعی مدرن هستند که در دوران های پیشین نبودند.(1)