فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 117

ص:119

شبکه های فراوان تلویزیونی و رادیویی، مجله های تخصصی و فیلم های بی شمار سینمایی، امروزه به صورت جریانی هماهنگ، مبلّغ آیین های غفلت انگیز ذهن گرا شده اند. از این میان، آیین بودا برجستگی خاصی یافته است. فیلم هایی همچون بودای کوچک، دود مقدس، آخرین امپراتوری و فیلم هایی که درباره تبت و سرزمین بوداییان ساخته شده است، نمونه هایی از انبوه تولیدات رسانه ای غرب در این زمینه اند. امروزه بنگاه های تبلیغاتی غرب با استفاده از آموزه های این مکتب ها به مخاطبان خود می آموزند که چگونه هیپنوتیزم وار از همه چیز و همه کس خالی شوند و تمرکز پیدا کنند. ازاین رو، پدیده «غفلت مضاعف» در غرب شکل گرفته و به عاملی برای پیشبرد اهداف غرب، بدون مزاحمت جریان ها و وجدان های بیدارگرا تبدیل شده است.

5. پساخرافه گرایی رسانه ای پست مدرنیته

5. پساخرافه گرایی رسانه ای پست مدرنیته

دوره مدرنیته به واسطه ویژگی عریان ساز سکولاریزاسیون خویش، هرچه به تعریف خود، خرافه، افسون، راز، ابهام و تقدس بود، از عرصه اندیشه درون و عالم بیرون زُدود. به باور آگوست کنت، پدر علم جامعه شناسی، بشر در طول تاریخ، نادانی ها و ابهام هایش را به ماورا و خداوند نسبت می داد و خرد مدرن به تدریج با ابهام زدایی و کشف علل همه معلول های جهان، خدا را حذف می کند. البته امروزه خلاف این برداشت ثابت شده است. اگر واقع گرا باشیم، درمی یابیم که مدرنیته هیچ گاه افسون و تقدس را از زندگی انسان حذف نکرده، بلکه متعلق آن را جابه جا کرده است. در دوره مدرن، تقدس به ذهن انسان سکولار و در نتیجه، علم و عمل وی منتقل شد (مفهوم اومانیسم). آن گاه به تدریج که در این علم و ذهن و عمل مدرن، به صورت جدی تردید شد، «افسون و ابهام و تقدس» در جایگاه دیگری قرار گرفتند و مسائل اصلی دوره پست مدرن را به وجود آوردند. این جایگاه جدید که افسون و تقدس به آن تعلق گرفته، بی گمان، مفهوم «قدرت» است.

پیش تر و در شناخت نسبت مدرنیته و سیاست بیان شد که مسئله اصلی مدرنیته،