فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 119

ص:121

ویران گرتر از آنچه انسان تصور می کند، در پی خواهد داشت. جادو نیز از جادوگر خویش جدا نمی شود تا در مقابل او قد علم کند و برایش مخاطره آمیز باشد. جادو با جادوگر متحد می شود. جادو، تصرف ملحدانه در عالم طبیعت و عملی کاملاً شیطانی است. امروزه در غرب، شیطان پرستی رواج چشم گیری یافته است و مکتب ها، کلوپ ها، سایت ها و کتاب های فراوانی دارد. این وضعیت، نشان دهنده یک جریان گریز و فرار همه جانبه و آشکار از دنیای منطق های علمی به سوی دنیای قدرت های ملحدانه است.

اکنون جادو و پیش گویی و دیگر خرافه های پسامدرن در دنیای کنونی به صورت طبیعی حضور ندارد، ولی رسانه ها در دنیای خود آن را به وجود می آورند و بر اذهان انسان ها حاکم می کنند. در واقع، رسانه ها، اسطوره ها را می سازند و انسان ها برای تحقق آنها، خودآگاه و ناخودآگاه گام برمی دارند. اسطوره های دوره پست مدرن، جادوگران و پیش گویانند. مارتین ماربرو در تبیین نسبت تلویزیون و اسطوره می نویسد:

تلویزیون، وسیله ای برای به تصویر کشیدن اسطوره های مشترک جامعه است. به باور من، اسطوره... تعبیر انسان شناختی عمیقی دارد که عبارت است از اینکه اسطوره، منبع وحدت فرهنگی یا مایه از بین رفتن ترس و اضطراب عمیق یا مانع هراسیدن از آشفتگی و پریشانی است. اسطوره ها ما را رستگار و آزاد می کنند و ما نمادها و نشانه های انگیزه دار بودن خود را در اسطوره هایمان می جوییم... این تلویزیون [و سینما و ادبیات] است که به طرح و معرفی اسطوره های جامعه می پردازد و به یک دست شدن آنها شتاب می بخشد.(1)

بدین ترتیب، دنیای پست مدرن با دنیای خرافه نسبتی نزدیک می یابند و اسطوره های خرافی به وسیله رسانه ها در دنیای پست مدرن انتشار می یابند تا نگرانی ها و پریشانی های ناشی از بی مبنایی و بی قاعدگی فکری انسان معاصر را به شکلی کودکانه التیام بخشند. البته ماجرای خرافه گرایی یا به عبارت بهتر، پساخرافه گرایی به عنوان هایی